თათა ჯაში: ადრე ცეკვით ვსუნთქავდი, ახლა მის გარეშე მიწევს არსებობის სწავლა

სალომე სორდია გერმანიაში მოღვაწე ცნობილი ბალერინა და მოდელი თათა ჯაში, რამდენიმე დღეა საქართველოში დაბრუნდა. სამწუხაროდ, მან მძიმე ტრამვა მიიღო და დროებით ბალეტზე უარის თქმა მოუწია, სწორედ ამ ფაქტს უკავშირდება მისი სამშობლოში დაბრუნებაც.  „ცეკვა ჩემი ცხოვრების ნაწილია, ნებისმიერი ემოციის გადმოცემის, საუბარზე დიდი და ძლიერი საშუალება. ნაწილი, რომელიც მუდამ იქნება ჩემი ცხოვრების თანმდევი მოვლენა. სამწუხაროა, რომ თუ ადრე ცეკვით ვსუნთქავდი, ახლა მის გარეშე მიწევს არსებობის სწალა."- ამბობს Geotimes.ge -სთან საუბარში ბალერინა. -თათა, რას საქმიანობ ამჟამად და როგორია შენი უახლოესი გეგმები? -ამჟამად PR-ის სფეროში ვარ დაკავებული და პარალელურად, ვაგრძელებ მუშაობას სიმღერასა და კინოში. -რა სახის კინოპროექტები გაქვს დაგეგმილი და რაც შეეხება, სიმღერას ადრეც მოღვაწეობდი ამ სფეროში? -სიმღერას სულ რაღაც ერთი წელია მოვკიდე ხელი, მომზადება დავიწყე და წინ კარგადაც მივდივარ. იმდენად მომეწონა, რომ გადავწყვიტე ამ სფეროში უფრო გავიღრმავო ცოდნა. კინოს რაც შეეხება, რეჟისორის თანხმობის გარეშე არ მაქვს პროექტებზე საუბრის უფლება. -ქართველ რეჟისორზეა საუბარი? -ქართველ და აზერბაიჯანელ რეჟისორებზე. -რამდენადაც ჩემთვის ცნობილია, შენი კინოდებიუტი ნიკოლოზ ხომასურიძის ფილმ „დავიწყებულ მეფეში" შედგა, როგორ მოირგეთ ფილმში თქვენი როლი? -მშვენივრად, ამ ფილმზე მუშაობა ძალიან საინტერესო იყო, თუმცა იქამდე უკვე მქონდა გამოცდილება დოკუმენტურ ფილმში „Aida," რომელიც ბაქოში გადაიღეს და მთავარი როლი შევასრულე. „დავიწყებული მეფე" ჩემი პირველი მხატვრული ფილმი იყო. -ფილმში დედოფალს თამაშობ, დედოფლობა ცხოვრებაშიც არ გაკლია, მოდი შენი სამოდელო კარიერა გავიხსენოთ, რომელსაც როგორც ვიცი, თავი 20 წლის გრანდიოზულ იუბილეზე გამოემშვიდობეთ, მართლა დაასრულეთ ამ სფეროში მოღვაწეობა თუ არ გამორიცხავთ, რომ ისევ დაბრუნდეთ? -მართალია, 20 წლის ასაკში გადავწყვიტე, რომ ჩემი პროფესიული ზრდისთვის საჭირო იყო მოდელობისთვის თავი დამენებებინა, რადგან გადაღებებს ბევრი დრო და ენერგია მიაქვს. გამორიცხვით არაფერს გამოვრიცხავ, მაგრამ ვფიქრობ, მუშაობას, როგორც ფოტომოდელი უფრო გავაგრძელებ, ვიდრე პოდიუმზე. -შენს მოდელად ჩამოყალიბებაში, რამდენად დიდი როლი ითამაშა ლიკა ყაზბეგმა? (ცნობილი ქართველი დიზაინერი ლიკა ყაზბეგი თათას დეიდაა.) -საკმაოდ დიდი. ყოველთვის ძალიან დატვირთული ვიყავი საბალეტო სფეროში, ამიტომ რომ არა ლიკა, თავად არც მოვინდომებდი დამატებით, სხვა, სფეროში მეცადა ბედი, დაინტერესება მისგან მოდიოდა, სწორედ მისი დახმარებით გავხდი მოდელი. -და საკმაოდ წარმატებულიც, „მის მსოფლიო დედოფლის" კონკურსზე გერმანიში წარმოადგენდი საქართველოს... -დიახ, ეს 2009 წელს იყო „The queen of Georgia"-დ ამირჩიეს. ბერლინში გამართულ კონკურზე ათეულში მოვხვდი და მეექვსე ადგილი მოვიპოვე. -როგორი გრძნობაა, როცა შენს ქვეყანის მსოფლიო სილამაზის კონკურზე წარდგენა? -ძალიან ამაყი ვიყავი, რომ იმის ბედნიერება მქონდა საქართველოს სახელით წარვმდგარიყავი, რადგან იქამდე, როგორც ბალერინას, ყოველთვის გერმანიის სახელით მიწევდა მოღვაწეობა. -ბალერინა ვახსენეთ, შენი პირველადი პროფესია, როგორც ვიცი, განათლება „Staatliche ballettschule Berlin"-სა და „Uni of Ernst Busch"-ში მიიღეთ. გერმანიაში „Shtads operashi" მუშაობდით? -დიახ,განათლება გერმანიაში მივიღე და იქ დღემდე ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ ბალერინად ვითვლები. ახლა, სამწუხაროდ, ტრამვა მაქვს და საბალეტო კარიერას ვერ ვაგრძელებ.  -ტრამვა სერიოზულია, დიდი ხანი ვერ შეძლებ ცეკვას? -კი საკმაოდ, ხერხემლის ტრამვა მივიღე. არ ვიცი, შეიძლება მოდერნის ცეკვა გავაგრძელო, თუმცა ბალეტზე, ჯერჯერობით, არაფრის თქმა არ შემიძლია. -იმედია ყველაფერი კარგად იქნება, მითხრეს გერმანიაში ანგელა მერკელის საყვარელი ბალერინის სტატუსი აქვსო. -დიახ, პირადადაც ვიცნობ, ძალიან მოსწონს ჩემი ცეკვა, მის ყველა წვეულებაზე მიწვევდნენ საცეკვაოდ. -ცოტა ხნის წინ აღმოვაჩინე, რომ ხატავ, თვითნასწავლი მხატვარი ხარ? -არა, მერაბ ბერძენიშვილის ცენტრში დავდიოდი, რამდენიმე თვე, სამწუხაროდ დიდხანს არ მივლია გერმანიაში მომიწია წასვლა. ამ პერიოდში მაინც მოვასწარი ბერძენიშვილის საყვარელი მოსწავლის სახელი მომეპოვებინა. -ოჯახში გყავთ ვინმე ხელოვანი? -დედაჩემია ხელოვნებათმცოდნე ჩემსავით, ფანტასტიკურად უკრავს ფორტეპიანოზე და შესანიშნავად მღერის. -შენც ხელოვნებათმცოდნეობაზე სწავლობდი? -კი, ბერლინში დავამთავრე. -შეიძლება ითქვას, რომ რასაც ხელს კიდევ ყველაფერი გამოგდის? პიარმა როდის დაგაინტერესა? -არ ვიცი, რა გითხრათ. პიარი ყოველთვის მაინტერესებდა თან სულ მინდოდა ყოველდღიური სამსახური მქონოდა, ოფისი და ა.შ. -ვინც არ გიცნობს, როგორ დაახასითებ შენს თავს, რამდენიმე სიტყვით? -სიმართლე გითხრა, არ მეხერხება საკუთარ თავზე საუბარი, თუმცა ვიტყოდი, რომ უზომოდ მეგობრული ვარ და სამწუხაროდ, გულიბრყვილო. სულ იმის მეშინია არავინ გავანაწყენო და ამის გამო, ხანდახან ჩემს თავსაც ვაყენებ ზიანს. ეს ადრე ჩემი დადებითი თვისება მეგონა. ახლა ვფიქრობ, ეს ჩემს სისუსტეზე მეტყველებს და ამიტომ მინდა გავძლიერდე. -საქართველოში ამჯერად დიდი ხნით რჩები? -კი დიდი ხნით. -ბოლოს,ფიქტიურად ხელის მოწერის გამოცდილება გაქვს,(ლიკა ყაზბეგის მიერ გამართულ საქორწინო კაბების ჩვენების ბოლოს, შოუს ფარგლებში შედგა იმედა არაბულისა და თათას ფიქტიური ხელისმოწერა) არაფიქტიურად, ხომ არ გეგმავ იგივეს განმეორებას? -არა, შეყვარებული არ მყავს და ამჯერად, მთლიანად კარიერაზე ვარ კონცენტრირებული.

geotimes.ge

2012.01.11 17:40

სთქვა ყოვლისმქნელმან იქმნენ ქალაქნი და უმალ აშენდა ლაზიკაი კოლხეთსა ზედა....

იაპონიაში ქალაქი-კიდობნების მშენებლობას იწყებენ. ეს იქნება მცურავი კუნძულები, რომლებიც  ოკეანის ზედაპირზე იქნება აღმართული.

კუნძულები წყნარი ოკეანის შუაგულში  წამოიმართებიან. თითოეული მათგანი უზარმაზარ პლატფორმაზე იქნება  დაშენებული. ეს გიგანტი კუნძულები, დაახლოებით 10 000 -დან 50 000 ადამიანს დაიტევს. თითოეული კუნძულის წონა,  დაახლოებით 11,000 ტონა იქნება. ხელოვნური კუნძულის შუა ნაწილში განთავსებული იქნება ცათამბჯენები, მის გარშემო აშენდება „მწვანე ქალაქი“, განთავსდება პარკები და ბაღები. ასევე სახნავი და სათესი მინდვრები. თავად ნაგებობები  დამზადდება ისეთი, მსუბუქი შენადნობებისაგან, როგორიცაა მაგნიუმი.  ცუნამისგან თავდასაცავად კიდობნების ირგვლივ გაკეთდება მცირე ჯებირები, თუმცა, როგორც აღნიშნავენ შუა ოკეანეში დიდი ტალღების საფრთხე ნაკლებადაა. იდეის ავტორების გამოთვლებით პირველი კუნძულის მშენებლობა 2025 წელს.  

იაპონია სტიქიური უბედურებებისგან დაუცველი ქვეყანაა, იქ მუდმივად ხდება სტიქიური კატასტროფები, ამიტომ გასაკვირიც არ არის, რომ ხალხს „კიდობნების“ აშენების  იდეა გაუჩნდა.

აი ჩვენს პრეზიდენტს კი საიდან მოსდის ამდენი გენიალური იდეა ერთად ვერა და ვერ ვხვდები, რომელი ერთი ჩამოვთვალო არ ვიცი ამიტომ რახან მშენებლობაზე ჩამოვარდა საუბარი მარტო ერთს შევეხები, მართალი გითხრათ ამ ამბავმა პრეზიდენტ სააკაშვილის „ქალაქთმშენებლობის“ იდეა გამახსენდა. მოგეხსენებათ, პრეზიდენტი სამეგრელოში ახალი ქალაქის „ლაზიკას“  მშენებლობას იწყებს.  ქალაქის მშენებლობა, ჭაობიანი მინდვრების ამოშრობის შემდეგ დაიწყება.

"იმათ არ დაგვიჯერონ, მაგრამ ვისაც გვჯერა, მოდი ყველა გაგვატარონ, რადგან ამ დღეებში შევდივართ იქ ჭაობების დასაშრობად, შევდივართ ტექნიკით, გვაქვს გეგმები, მუშაობენ მსოფლიოს საუკეთესო არქიტექტორები. ლაზიკა ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი კი არ არის“ -განაცხადა ცოტა ხნის წინ მიხეილ სააკაშვილმა.  ლაზიკას ოფიციალური გვერდი ფეისბუქზე, აქ შეგიძლიათ დაათვალიეროთ მომავალი ლაზიკას ფოტოების პროტოტიპები

არა რას ბრძანებთ ბატონო პრეზიდენტო, ეგ თქვენი ფანტაზიის კი არა იაპონელების ფანტაზიის ნაყოფია და გეგმები რომლებიც თქვენ გაქვთ ძალიან ჰგავს, იმ იაპონელების გეგმებს, რომლეთა საუკეთესო არქიტექორებიც „კიდობანებს“ აშენებენ. ისინი სტიქიური უბედურებებს კი გაურბიან, მაგრამ თქვენ რა მიგარბენინებთ ამ ჭაობებში არ ვიცი.

ლაზიკას იუსტიციის სახლი

იაპონელები ოკეანეში ააშენებენ მცურავ კუნძულებს, მოდი ბარემ თქვენც არ დააშროთ ის ჭაობები, დააშენეთ ზედ „ლაზიკა.“  დადგით იმ ლაზიკაში ერთი დიდი ტახტი, მოასკუპტით იმ ტახტს და სამუდამოდ გაიდგათ ფესვები,  ისედაც ამ მდგომარეობაში ხართ უკვე რამდენი წელია, და მოდი ბარემ რეალურ ჭაობში გადაინაცვლეთ, მეტი მყუდროებისთვის.  არა, მაინც  ვერ ვხვდები რით ვერ იძირება ეს კაცი. მიდით ააშენეთ „ლაზიკა“  ზუსტად ისეთივე „მწვანე ბაღებით“ იაპონელებს რომ უნდათ თავიანთი კუნძულებისთვის. იქამდე კი, ჩვენ ვინც უკვე აშენებულ ქალაქებში ვცხოვრობთ დავტკბებით თქვენი „აღმშენებლობით“, დავტკბებით თქვენი 20 ლარიანი ვაუჩერებით, თავისუფალი მედიის ცქერით,გაღლეტილი მინისტრების საცოდაობით, დაუვიწყარი გამოსვლებით, დაუსრულებელი მიტინგებით და თქვენი დიდებული ლექსიკური მარაგის სმენით.... რავიცი კიდევ ათასი რამეა, რითაც შეიძლება გავერთოთ „აღმშენებლობამდე“         

ისე, ბატონო პრეზიდენტო ქალაქის ძირითადი ნაწილი 1300 ჰექტარი იქნება და მთლიანი ქალაქი 3000 ჰექტარზე მეტიო რომ იძახით, ნეტა არ უფიქრდებით? თქვეენ ბატონო პრეზიდენტოოო? როგორ გეკადრებათ თქვენ 3000 ჰექტარი, მთელი საქართველო არ გყოფნით და დავიჯერო 3000 ჰექტარზე დაეტევიით? ნუუურას უკაცრავად, გადათელეთ ის მთელი არქიტექტურა,  ზუგდიდიც მიაყოლეთ ზედ, ეგერ დადიანების სასახლეებით და ბოტანიკური ბაღებით, რაში გვარგია როო? რათ გვინდა მაინც არავინ უვლის და მხოლოდ ძროხები დადიან იმ ბაღებში,  როგორც ვიცი უკვე დაგიწყიათ  ეს პროცესი   და ბარემ ბოლომდე მიიყვანეთ, მერე ბატონო პრეზიდენტო, რომ დაანგრევთ ამ გახუნებულ ქალაქებს ახალი ევროპული ლაზიკა წამოჭიმეთ. თქვენი და ჩვენი „ქართველი ხალხის“ ოცნების ლაზიკა...

იყო იგი მეფეთ მეფე, ქალაქთმშენებელი და  აღაშენა მან ქალაქნი ესე კოლხეთსა ზედა, ესე ქალაქი ოცნებისა, ბრბოდქმნილი ხალხის, მიწაზედა ძველი ლაზეთის, აშენდა ესე ქალაქი-  „ლაზიკა“

არა, არა სთქვა ყოვლისმქნელმან იქმნენ ქალქნი და უმალ აშენდა ლაზიკაი კოლხეთსა ზედა....

  იფ რა კარგი იქნებაა....არა, მართლა კარგი იქნება ბატონო პრეზიდენტო....

p.s: რომ ამ გაჭირვებისა და სიღატაკის ზღვარზე ეს სიამოვნება  900 მილიონი ლარი  არ ჯდებოდეს.

ასეთი რაღაცეები დანერგეთ, თქვე დალოცვილებო ეს ნაგვის დენზე მიბმა რაღაა

მოკლედ, გილოცავთ ახალ წელს და გაცნობებთ, რომ სხვა ყველაფერ სიკეთესთან ერთად, საქართველოში  ახალი, ერთობ სასიამოვნო მეთოდი დაინერგა, (სასიამოვნო, თუ ჭყლეტვა– გლესას არ ჩავთვლით, რათქმაუნდა :) ეს არის საერთაშორისო დღესასწაულების აღნიშვნის ახალი მოდა, რომლის ჩვენებაც ხშირად ბათუმის პიაცაზე,  ამ ბოლო დროს ანაკლიაში, მომავალში ლაზიკაში, იქამდე თბილისში და 7 იანვარს გლდანში გაიმართება.

დიახ, დიახ ეს საყოველთაო ზეიმია, რომლის ტრადიციაც საქართველოში მიშამ და რუსლანამ  დანერგეს.   რუსლანას შაკირა მოჰყვა, შაკირას ტოტო კუტუნიო, ტოტოს პლასიდო დომინგო, ანდრეა ბოჩელი, კრის დე ბურგი, სტინგი, ბრაიან ადამსი, იგლესიასების ოჯახი, მალე ელტონ ჯონი გვესტუმრება  და შემდეგ, რავიცი გამოჩნდება ვინმე ალბათ...

 ეს „უდიდესშემსრულებელთა ჩამოყვანამანია“ მალევე  დაიხვეწა და ახალი მახასიათებელი დაემატა, – ყველა ჩამოსულ მომღერალს გვერდზე, ჩვენი სცენის დედოფალი, სოფო ნიჟარაძე უნდა ედგას, არა საწინააღმდეგო რა გვაქვს, სცენას ნამდვილად უხდება და  მღერის კიდევაც დუეტებში, რა ვიცი.

მოდი, ბარემ ახალი წელია და  არ დავიწყებ ახლა, რას გვიშვება ეს მთავრობა, ნახევარი წლის ბიუჯეტი გაატანა ხულიოს, მაგის პიაცაზე გამართული კონცერტი გაგვაძღობს მე და დევნილებს,  ვაუჩერები დაერიგებინათ არ ჯობდა მეთქი... და ეგეთ რაღაცეებს.

ბოლოს და ბოლოს, ყველა გზა კუჭზე ხო არ გადის კაცოო, რომ არა რუსლანა ვინ მოგვილოცავდა 2005 წლის 26 მაისს,რომ არა  ბათუმი სხვაგან სად „ჩაკოცნიდა“ თამუნიას ენრიკე,  რომ არა შაკირა ვინ „აჰყრიდა“ რიყეზე „ტლანკებს,“  არა მართლა,  მართლა... J   ახლა არ ვხუმრობ, მომწონს....  რა ჯობია დომინგოს შესრულებული „ნანას“ მოსმენას, ან ტოტო კუტუნიოს „სულიკოს.“  უი, ხოო... კუტუნიოზე გამახსენდა,  ეს ვიდეო, ბოლომდე ნახეთ ბარემ, და იქნებ ეს ქალბატონი იპოვოთ და დაპატიჟოთ ამ  კონცერტზე გაუხარდება, თან ხიბლავს სევდიანი მუსიკა. 

სევდიანი მუსიკები მხიბლავს, იქით იყოს და თუ იცით, ტოტოს  რომ საქართველო შეყვარებია? პრინციპში ვის არ უყვარს, მაგრამ ამას ისე ძალიან შეყვარებია, ისე ძალიან, რომ ამ შობის ბრწყინვალე დღესასწაულს, ადგება იმ დალოცვილი იტალიიდან და პირდაპირ გლდანის პარკში ჩამოფრინდება, რა მაგარია არაა? ჩემი და ვანოს გლდანში იმღერებს, რას წარმოვიდგენდით ააშენა ღმერთმა ქალბატონი ნატალია კვანტალიანი, „გლდანის ტბის“ დამფუძნებელიც ის ყოფილა და  კონცერტისთვის საჭირო ძირითადი ფინანსური ხარჯები მას გაუღია.

მერია ამჯერად,  მხარდამჭერია და საკუთარ თავზე მხოლოდ ტექნიკურ უზრუნველყოფას იღებს. ტოტოს ჩამოყვანაზე „ისტერნ პრომოუშენსაც“ უარი უთქვამს ორჯერ უკვე ჩამოვიყვანეთო ჩვენ ეგო. ახლა ელტონის ჯერია ჯონისო, მართლებიც არიან,  პრინციპში „ისტერნში“ რა იციან გლდანში, როგორ გვიხარია ყველაფერი.

  

(ჰუჰ, გავაგებინო ერთი ჩემს მეზობელ ჯულის,  გაიკეთებს თავის საფირმო ვარცხნილობას და დახვდება ტოტოს, თან დატკბება და თან ბოთლებს მოტეხავს, ბლომად იქნება მგონი, თან  წაადგება საშობაოდ, თან გაერთობა ცოტას.

სხვათა შორის, ძვირფასო მკითხველო, ბოთლების შეგროვება და სახლში მიტანა ჯულის ჰობი სულაც არ არის, უბრალოდ, ასე შოულობს ერთ–ორ კაპიკს,  დევნილია, ჩვენს კორპუსში ცხოვრობს, ბორდელის გვერდზე, რადიო აქვს სახლში, არ მუშაობს (რადიო არა ჯული) და გუშინ დენზე მიბმული ნაგვის გადასახადი მოუვიდა 90 ლარ... ეეეჰ, ჯული... ჯული... არც ქმარი ჰყავს და არც შვილი,მაგრამ კორპუსში ყველა ბავშვს ის ზრდის, კაი ქალია, უცნაური დიდად)

  მოკლედ, მივედე მოვედე, გადავედე და დავუბრუნდი ბატონ ტოტოს, რომელიც იმდენჯერ გვესტუმრა, რომ თუ ეს ამბავი ჩევენი პრეზიდენტის ყურებამდე მივა, ჩამოგვირბენს გლდანის პარკში, გზად ოპერატიულად წაართმევს ვინმეს მოქალაქეობას, ავარდება გლდანის პარკის  სცენაზე,  წაუცეკვებს ცოტას,  შემდეგ ტოტოს  „დაებაზრება“ იტალიურად და ბოლოს საზეიმო ვითარებაში, ფოდნოსზე დადებულ საქართველოს მოქალაქეობას მიართმევს...  (მიყვარს ტოტო ბავშვობიდან ვუსმენდი, მაგას და ლარისა დოლინას... ტელევიზორში ლარისას გარდა არაფერი გადიოდა, და პლასტინკაზე მარტო ტოტო გვქონდა, რატომღაც ჩაწერილი.)  

–იიიფ, რა სცენარიაა?

– აბაა,  გასაოცარი...

  ნეტა ლარისა დოლინას, რომ  ვთხოვოთ არ ჩამოვა? თუ მოკვტა ეგ?

ჩემი ლარისაა ეგი დოლინა

რუსი ჯარისკაცი „აგვისტოს 5 დღიდან“: ჩვენთანაც არიან საინტერესო რეჟისორები და უცხოელებსაც ჰყავთ ბევრი „უნიჭო"

კინოში პირველ ვიზიტზე, ინდური ფილმი ნახა, მაშინ სულ სამიოდე წლის იყო, მაგრამ მკაცრად გადაწყვიტა, რომ თავადაც იგივე უნდა გაეკეთებინა, რასაც ამ უზარმაზარ ეკრანს მიღმა, „დისკოს მოცეკვავეები" აკეთებდნენ. მას შემდეგ, დიდი დრო გავიდა, ინდურ ფილმში ჯერ არ უთამაშია, მაგრამ ჩეჩნურ, ქართულ, გერმანულ და ჰოლივუდურ ფილმებში ძალები უკვე მოსინჯა.  Geotime.ge-ს დღევანდელი სტუმარია მსახიობი ლაშა კანკავა, რომლის ფილმოგრაფიაშია სერიალები: „ცხელი ძაღლი", „სტალინი ლაივი", „კლინიკა", „კა 17", გერმანული ფილმი „აბსურდისტანი", ალეკო ცაბაძის ფილმი „რენე მიდის ჰოლივუდში", რენი ჰარლინის "აგვისტოს 5 დღე", ნიკა ხომასურიძის „დავიწყებული მეფე" და ა.შ.  - ლაშა პირველ რიგში, გილოცავთ ახალ წელს, როგორ შეხვდით, რამე განსაკუთრებული სურვილი ხომ არ ჩაუთქვით„დრაკონს"? (მაგალითად, წითელი ხალიჩა) -თქვენც გილოცავთ და ყველაფერ საუკეთესოს გისურვებთ. პირველ რიგში, მადლობა, რომ ჩემით დაინტერესდით, რაც შეეხება საახალწლო სურვილებს, მეც, როგორც ყველა ადამიანს, უამრავი სურვილი და ოცნება მაქვს (მათ შორის, წითელი ხალიჩაც), სურვილების ჩათქმის დროს არ ვკონკრეტდები . სულ იმას ვიმეორებ, „რომ ყოველთვის ყველა და ყველაფერი კარგად იყოს" დანარჩენი ღვთის წყალობაზე, გამართლებაზე და ჩემზეა დამოკიდებული.  - მათთვის ვინც არ გიცნობთ, რამდენიმე სიტყვით გააცანით თქვენი პერსონა... (პიროვნული თვისებები, მისწრაფებები) -მოკლედ, ვინც არ მიცნობს პროფესიით მსახიობი და სცენარისტი გახლავართ. ამჟამად რუსთავის თეატრსა და კინოსტუდია „Nikolozfilms"-ში ვმუშაობ. ძნელია, ჩემთვის საკუთარ პიროვნულ თვისებებზე საუბარი, მაგრამ რაც შეეხება მისწრაფებებს მაქსიმალურად მინდა ჩემს პროფესიაში ჩემი თავისა და შესაძლებლობების რეალიზება შევძლო.  - პირად ცხოვრებაზე რისი თქმა შეგიძლია? -ეს ის თემაა რაზეც ყველაზე ცოტას ვსაუბრობ ხოლმე, განა იმიტომ, რომ არაფერი მაქვს სათქმელი, არა. კითხვა სწორად იყო დასმული, ეს ჩემი პირადი ცხოვრებაა. -რას საქმიანობთ ამჟამად რამე ფილმზე, სპექტაკლზე, ან სხვა პროექტზე ხომ არ მუშაობ? -ამჟამად კინოსტუდია „Nikolozfilms"-თან, კონკრეტულად ნიკა ხომასურიძესთან ერთად ორ სცენარზე ვმუშაობ. -მსახიობობაზე, როგორც ყველა ბავშვი თქვენც ოცნებობდით? როგორ აღმოჩნდით ამ სფეროში?    -3 წლის ვიყავი პირველად კინოთეატრში, რომ წამიყვანეს. ინდური ფილმი ვნახე „დისკოს მოცეკვავე",- მაშინ სულ ინდური ფილმები გადიოდა (იცინის.) მას შემდეგ სხვა პროფესიაზე არც მიფიქრია. - თქვენი სამსახიობო დებიუტი, სცენაზე შედგა თუ გადასაღებ მოედანზე, თუ გახსოვთ ვის თამაშობდით? "რენე მიდის ჰოლივუდში"                                  -დიახ, მახსოვს, ჩემი პირველი როლი სცენაზე მქონდა, კირილე მიმიონოშვილი ვითამაშე, ქამუშაძის გაჭირვებაში, საკურსო სპექტაკლი გვქონდა თეატრალურ უნივერსიტეტში. ფილმში პირველად მეოთხე კურსზე გადამიღეს. გადაღებები პანკისში მიმდინარეობდა. სხვათა შორის, როგორც ვიცი ის ფილმი პირველი ჩეჩნური, სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყო. -როგორც მსახიობი სად უფრო კომფორტულად გრძნობ თავს, კინოში თუ თეატრში? -კინო ბავშვობიდან მიყვარდა და უპირატესობას ახლაც მას ვანიჭებ. თეატრი კი, მას შემდეგ შემიყვარდა რაც არტისტობა ვისწავლე. როგორც მსახიობი თავს, ორივეგან მშვენივრად ვგრძნობ.  -თქვენ მიეკუთვნებით მსახიობების იმ კატეგორიას, რომელთაც თავად უჩნდებათ სურვილი, გადაიღონ, დადგან... (გახდნენ რეჟისორები) როდის შედგა თქვენი სარეჟისორო დებიუტი? -თავდანვე სამსახიობოზე, რომ ჩავაბარე, რეჟისურა უფრო მაინტერესებდა. მისი დამთავრების შემდეგ, ჩავაბარე კიდეც დრამატურგიაზე, დაუსწრებელად. 2010 წლის ოქტომბერში რუსთავის თეატრში, ჩემივე პიესით დავდგით სპეკტაკლი „განძის რუკა" 2012 წლის ზაფხულში, მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღებას ვგეგმავ, სცენარიც მზად მაქვს. თავის დროზე, მე და ნიკა ხომასურიძემ სულ სხვა პროექტისთვის მოვამზადეთ, სამწუხაროდ, ის პროექტი არ განხორციელდა. თუმცა ეს სცენარი ისე მომეწონა, რომ ოდნავ გადავაკეთე და მისი გადაღება თვითონვე გადაყვწყვიტე. ეს ჩემი პირველი ფილმი იქნება. გადაღებები მთლიანად რუსთავში იწარმოებს და ფილმში მხოლოდ რუსთაველი მსახიობები ითამაშებენ, ჯერჯერობით ასე მაქვს გადაწყვეტილი. ზუსტად ვერაფერს გეტყვით, არ მიყვარს წინასწარ საუბარი.  -დავუბრუნდეთ, თქვენს პირველ პროფესიას, როგორც გავიგე, ერთი საკმაოდ უცნაური ამბავი გჭირს, კინოში ხშირად ან რუსს გათამაშებენ, ან ჯარისკაცს, და ან ორივეს ერთად „რუს ჯარისკაცს" გარდა ვიზუალური მსგავსებისა, კიდევ რამე საიდუმლო, ხომ არ არის ამის მიზეზი?    -არა, არაფერი საიდუმლო არაა(იცინის). წეღან პირველი ჩეჩნური ფილმი ვახსენე, რომელშიც ჩემი დებიუტი შედგა და რუსი მაიორი ვითამაშე. დამებედასავით მას შემდეგ ძირითადად რუსებს ან უცხოელებს ვთამაშობ. საბედნიეროდ, არის გამონაკლისებიც. -თქვენ გქონიათ შესაძლებლობა გემუშავათ, როგორც ქართველ, ასევე უცხოელ რეჟისორებთან, რა განმასხვავებელი ნიშნები აქვთ მათ? - ყველაზე დიდი განმასხვავებელი ნიშანი, ქართულ და უცხოურ კინოპროექტებს შორის მსახიობების ანაზღაურებაა. რაც შეეხება, რეჟისორებს, ეს ინდივიდუალურია. ჩვენთანაც არიან საინტერესო რეჟისორები და უცხოელებსაც ჰყავთ ბევრი „უნიჭო". არ შეიძლება 50 ათასიანი ბიუჯეტის მქონე ფილმების რეჟისორების, 150 მილიონიან ბიუჯეტის მქონე ფილმების რეჟისორებთან შედარება. საბოლოოდ მაინც ყველაფერი ფულთან არის დაკავშირებული. -ფული „აგვისტოს 5 დღეს" არ დაკლებია, შენ იქაც რუს ჯარისკაცს თამაშობ, როგორ გაიხსენებ რენი ჰარლინთან მუშაობის პერიოდს? -როცა საქართველოში ამ ფილმის გადასაღებად მოსამზადებელი პერიოდი მიდიოდა, ინტერნეტ საიტებზე ახალი დადებული იყო რენი ჰარლინის ბოლო ნამუშევარი „12 რაუნდი". ამ ფილმის ნახვიდან ორ დღეში ქასთინგზე დამირეკეს. წარმოდგენაც არ მქონდა რას იღებდნენ და ვინ იღებდა. გავგიჟდი ოთახში, ლეპტოპით ხელში, ფეხიფეხზე გადადებული რენი ჰარლინი რომ დავინახე. გადაღებებიც კარგად მახსენდება, ეს საკმაოდ დიდი გამოცდილება იყო ჩემთვის და ვფიქრობ, ყველა იმ ქართველი მსახიობისთვის, ვინც ამ ფილმში თამაშობს. რენი ჰარლინი გადაღებებზე ძალიან უშუალო, ყურადღებიანი და კონტაქტური იყო. რამდენჯერმე შევხვდით ფილმის პრემიერის შემდეგაც. ერთხელ მთელი ღამე რესტორანში გავათენეთ. (სხვათა შორის რენიმ თვითონ დაგვპატიჟა, იცინის)  "აგვისტოს 5 დღე" -ეს ფილმი, მოდი პირდაპირ ვიტყვი „ჩავარდა" რადგან, არც ერთი დადებითი რეცენზია არ მოჰყოლია. როგორ ფიქრობ, რატომ მოხდა ეს, მუშაობის პროცესში ყველა აღნიშნავდა, რომ ყველაფერი იდეალურად მიდიოდა, რეზულტატი კი სრულიად განსხვავებული მივიღეთ. - არ ვიცი, იმასაც ამბობენ, რომ ნებისმიერი ქართველი რეჟისორი უკეთ გადაიღებდა, შეიძლება, მაგრამ მაშინ ეს არ იქნებოდა ჰოლივუდის პროდუქტი და მას ვერ ნახავდნენ ისეთი ფართო მაშტაბით, როგორც ეს ამ შემთხვევაში მოხდა. არც ჰოლივუდში იღებენ ზედმიწევნით ყველა ხარისხიან ფილმს, ჩავარდნები და უარყოფით რეცენზიები იქაცაა. ეს კრიტიკაა, როგორც წესი და ნორმალურია მაგრამ, ის რაც ჩვენთან ხდება, სულ სხვა რამეა. მხოლოდ ლანძღვა და თათხვაა რეცენზია, რაც „აგვისტოს 5 დღის" ეკრანებზე გამოსვლას მოჰყვა,-სამწუხაროა, რომ ეს ისევ ჩვენი, ქართველების მხრიდან მოხდა.  -ფართო საზოგადოება მსახიობს, ყველაზე უკეთ სერიალებიდან იცნობს, მაგრამ არის მოსაზრება, რომ სერიალი მსახიობს აზარმაცებს, თქვენ რას ფიქრობთ ამ მოსაზრებაზე? -ვფიქრობ, ესეც ინდივიდუალურია, ვიღაცას ალბათ აზარმაცებს, ვიღაცას არა. სერიალებს მართლა აქვს ეს თვისება, პოპულარულს ხდის მსახიობს. - ყველაზე მეტად, რომელი გმირი ჰგავს რეალურ ლაშას, ცდილობ თუ არა პერსონაჟები დაიმსგავსო, თუ შენ ემსგავსები მათ? -ალბათ უფრო მე ვემსგავსები მათ. ჯერ არ მქონია შემთხვევა „რეალური ლაშას" მსგავსი პერსონაჟი მეთამაშა. ვფიქრობ, ეს არც იქნებოდა საინტერესო. როლი მაშინ არის კარგი და საინტერესო, როცა მასზე მუშაობა გიწევს და არა მაშინ როცა საკუთარ თავს თამაშობ. -როგორც ვიცი, გერმანულ ფილმში „აბსურდისტანში" გადაგიღეს, როგორ მოხვდი იქ და ვინ არის შენი გმირი? "აბსუდისტანი"   -„აბსურდისტანი" 2006 წელს გადაიღეს. აზერბაიჯანში მიმდინარეობდა გადაღებები. მეგობრებმა მითხრეს, რომ გერმანელი რეჟისორი ეძებდა ფილმისთვის ქართველ ბიჭს, მექალთანე ტაქსის მძღოლის როლზე. ეს ცოტა განსხვავებული ამპლუა იყო იმ როლებთან შედარებით, რასაც მე ვთამაშობ ხოლმე, მაგრამ მაინც გავაგზავნე ფოტოები და ამიყვანეს. ამ ფილმში საკმაოდ პიკანტურ სცენებში მომიწია თამაში. - მოდი „დავიწყებულ მეფესაც" შევეხოთ, შეიძლება ითქვას ფილმი,-კინოექსპერიმენტი, რამდენად საინტერესო იყო ეს შენთვის? -მიუხედავად იმისა, რომ „დავიწყებულ მეფეში" დიდი როლი არ მაქვს, მასზე ორმაგი პასუხისმგებლობით ვმუშაობდი, რადგან მაშინ ნიკა ხომასურიძე (ფილმის რეჟისორი და პროდიუსერი) ახალი გაცნობილი მყავდა და თვითონ შევთავაზე ჩემი თავი, როგორც მსახიობი. „დავიწყებული მეფე" ერთ უწყვეტ კადრში გადაღებული 105 წუთია, შესაბამისად მასზე მუშაობა, განსაკუთრებით საპასუხისმგებლო და საინტერესო იყო.  ლაშა და ნიკოლოზ ხომასურიძე - ბოლოს, რამდენიმე სიტყვით, უახლეს სამომავლო გეგმებზე გვიამბეთ? -ფილმ „დავიწყებული მეფის" შემდეგ მრავალმხრივ წარიმართა ჩემი და ნიკა ხომასურიძის ურთიერთობა. დავმეგობრდით და პროფესიული თანამშრომლობაც დავიწყეთ. ეხლა მასთან ერთად ორ სცენარზე ვმუშაობ. „ექვთიმე თაყაიშვილის" ბიოგრაფიასა და „ამირანზე" ქართული მითოლოგიიდან. ასევე, როგორც ავღნიშნე ამ ზაფხულს მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღებასაც ვგეგმავ, რაც ჩემი დებიუტი იქნება კინორეჟისურაში.

«Нереальный» полет реальных парней в страну джинсов

Саломе Сордиа «Поколение джинсов» - молодежь, которую называют то борцами за свободу, а иногда - террористами, по-прежнему остаются актуальной темой для споров и разногласий. Спектакль Автандила Варсаимашвили «Поколение джинсов» в Свободном театре, на протяжении лет проходит с непременным аншлагом, а книга Дато Турашвили «Поколение джинсов» стала бестселлером. Именно от Турашвили приобрел авторские права гость Geotime.ge режиссер Николоз Хомасуридзе, в соавторстве с американским сценаристом, начал работу над сценарием к новому фильму. История этих «парней из самолета», на этот раз будет разыграна в фильме, и будет доступна как для грузинских, так и для иностранных зрителей. Реальные персонажи прошлого станут киногероями, и еще раз полетят, опять в джинсах, но на этот раз свободно и по любым направлениям. В фильме, который снимает NikolozFilms, сыграют известные лица Голливуда, и съемки пройдут как в Тбилиси, так и в Лос-Анджелесе и Польше. Как сказал режиссер, некоторое время назад, из Голливуда приезжала творческая группа - оператор, сценарист и продюсер, и они провели серьезную работу. Тим Мангул является постановщиком спецэффектов в «Спайдермене», «Бетмене», «Армагедоне», и «Терминаторе», и он один из лучших специалистов в этой сфере. Сценарист - Томас Дан, а сопродюсер с американской стороны, Ян Фишер Романовский. - На каком этапе находится этот проект? - Для нас было главным привлечение инвестиций, и мы уже решили этот вопрос. На данном этапе мы ожидаем завершения сценария и окончательных инвестиций, что приблизительно произойдет к середине марта. Далее начнется подготовительный этап, а съемки начнутся в конце мая, или в начале июня. - Завершены ли переговоры с актерами? - Переговоры продолжаются, так как на протяжении последнего месяца в сценарий мы внесли много изменений. Мы более усовершенствовали его. В фильме будут играть многие известные актеры, что повысит интерес к фильму. Предположительно, актеры ожидают окончательного сценария, после чего они уже будут утверждены. Мы планируем пригласить на главные роли Джоша Хартнетт и Джеймса Франко, так же я хочу чтобы роль Тины играла Кира Найтли. Мы уже ведем переговоры с Джошем Хартнеттом, посмотрим что будет, главное, чтобы их график, не совпал с нашим. - А будут ли заняты грузинские актеры? Насколько известно, сцена допроса Ираклия Чарквиани, в фильме будет на грузинском языке, и роль Ираклия будет играть грузинский актер... - Да, актер был выбран, но предположительно за изменением сценария, последуют и другие изменения. Наша версия сценария очень изменилась. - Чем обусловлены эти изменения? - Мы провели большую работу, встречались с членами семьи «парней из самолета», пилотом, с сотрудниками аэропорта, узнали многое, то, чего не знали до этих пор, именно исходя из этого и произошли эти изменения. - Будет ли сходство между спектаклем и фильмом? - Спектакль поставлен по сценарию, который отличается от фильма, и киносценарий тоже будет отличаться. В книге акцент сделан в основном на одну сторону. В кино, будут затронуты все стороны, мы не сможем избежать этого. Всем интересно, что происходило в действительности, в кабине пилота, в правительственных структурах. Много нюансов, которые требуются кино, но которые могут быть не отражены в книге или спектакле. Мы покажем все реально. - Я помню, вы добавили один персонаж, это тюремный палач... - Да, это выдуманный нами персонаж. Это палач, который приводил в исполнение судебный приговор. Пока что его опять нет в сценарии, посмотрим что будет. - Где планируются съемки? - В Лос-Анджелесе, Тбилиси и Польше, где мы должны снять самолет Ту-134. - А почему не в Грузии, как известно тут есть... - Да есть один, но здесь сложно снимать, у нас нет павильона аэропорта, и мы не рискнем снимать здесь. Может возникнуть множество проблем, погода, к примеру. Это такой проект, что мы не имеем право допускать ошибок. Лучше снимать эту сцену в большом павильоне. - Вы еще в прошлом году завершили съемки фильма «Забытый король», но премьеры пока не было. Когда вы планируете ее? - Да, «Забытый король», был рекордом в мире кино. 105 минут снятых за один дубль. Все работы над фильмом завершены, и премьера состоится через несколько недель. В конце января, или в начале февраля. В настоящее время мы ведем переговоры с кинотеатром (где пройдет премьера). Фильм будет показан с начала в Тбилиси, затем будет закрытый показ в Лос-Анджелесе, для нужных и интересных нам людей. - Я слышала, что 29-ого вы намерены провести тестовые съемки нового проекта. Вы можете немного рассказать о нем? - Да, это очень большой проект «Золотое руно». Он состоит из трех частей «Амиран и Медея», «Аргонавты» и «Амирна спустя 5000 лет». 29-ого мы начинаем съемки одного эпизода первого проекта. Проект имеет вид телесериала, и состоит из 6 серий. Съемка - тестовая. Параллельно мы работаем над документальным сюжетом, о том, как делается этот проект, с тем, чтобы бы это облегчило переговоры с инвесторами. Вместе с этим, рисуется графическая новелла «Амиран» в виде комикса на 80-и страницах. Это отдельный проект, и будет готов приблизительно через 2 месяца. Это своеобразный сюрприз для подрастающего поколения. Он очень интересный и эффективный. - Если не ошибаюсь, у вас еще одно новшество... - Да, это еще один вызов для меня. Меня пригласили в британский проект «Проект океана» (Oceans Project Georgia проект, ассоциированный с природой и подводным миром), который создан моей знакомой Сарой Велдон и (она была в Грузии по программе обмена учителей) и ее друзьями, и попросили прочесть лекции о кино, для детей, которые заинтересованы этой сферой. Сначала я думал, что посмотрю - как подойду к ситуации, но с первого же дня, мне встретились очень интересные дети. Я увидел себя на их месте, представил - чтобы мне захотелось в их возрасте. В мое время, все было намного сложнее. Если мечта этих детей - работа в кино, мы можем стать небольшим мостиком, чтобы их мечта превратилась в реальность. - Как вы одновременно все успеваете? - Я очень люблю одновременно работать над многими вещами, что я думаю необходимо для развития, и желательно, чтобы этот процесс шел как можно быстрее. - Насколько известно, вы прошли школу кино в Лос-Анджелесе. Можете ли вы сравнивать грузинскую и американскую школу кино? - Нет. В Америке максимальный уровень обучения в кино. Я учился один год в Театральном университете, на факультете режиссуры массовых зрелищ. То что происходит здесь, нельзя сравниваться с американской киношколой. Напротив, там за образование платишь очень большие деньги и у тебя самого есть желание получить за свои деньги максимальное знание. У тебя более сильная мотивация, но мотивации получать образования тоже отличаются друг от друга. Тот очень большой и богатый бренд, этот бедный и не бренд. Если хочешь быть в современном кино, то как минимум в течение года надо жить в Лос-Анджелесе, чтобы ощутить и присоединиться к тому ритму и темпу, с которыми развивается современная кинематография. P.S. Предположительно, фильм «Поколение джинсов», будет иметь грузинский саундтрек. Это известный хит Ираклия Чарквиани «Я переплыву море».  Предлагаем, небольшую выдержку из книги Дато Турашвили «Поколение джинсов» (Сцена допроса Ираклия Чарквиани). «- А если не улетите? - Тогда, переплывем море. - Что? - Море. - Как? - С песней. - Шутите? - Не шучу. - Так и записать в протокол допроса? - Пожалуйста. - А все же как записать? - Слово в слово. - Все же как? - Я переплыву море...»

geotimes.ge

2011.12.27 13:30

Дмитрий Татишвили: Театр – это чудо, которое мы не должны терять

Саломе Сордиа Трудолюбивый, успешный, талантливый, симпатичный. Голос - волшебный, манеры - утонченные, взгляд - обвораживающий. Не знаю, это его актерские штучки, или что-то другое, но именно таков респондент «Geotime.ge». Он любит зрителей, любит бывать дома, а так же любит военное дело. Они признался, что если бы не стал актером, то обязательно посвятил бы карьеру военной службе. Но и нам и ему повезло, так как он любим публикой, между актером и публикой идеальные отношения. Именно из отношений вытекает множество театральных и кино ролей, на недостаток которых наш гость не жалуется. Нашим гостем является актер театра Марджанишвили, известный актер Дмитрий Татишвили. - Начнем с новшеств. На Общественном вещателе Грузии появилась серия новых документальных фильмом, где вы выступаете в роли рассказчика... - «Оккупация» очень большой проект. Мы работали над ним в течение 1.5 года приблизительно в 16 странах. Подготовлено 20 документальных фильмов, в которых объединены истории реальной оккупации 14 стран. Из архивов было собрано множество неизвестных фактов, об оккупации европейских и азиатских стран со стороны двух тоталитарных стран 20-ого века - СССР и нацистской Германии. У нас были интересные респонденты. В фильме нет ни одного грузинского политолога или историка... Все респонденты из тех стран, где происходило все это. Мы сухо говорим о фактах, где что и как произошло. А зритель сам проводит параллель, насколько похоже старое с тем, что происходит сегодня, как поступает сегодня с нами наследница СССР - Российская Федерация. - Вы отметили, что съемки фильма «Оккупация» велись в разных странах. Любите ли вы путешествия и что запоминается больше всего? - Да, я очень люблю путешествия, и этот проект дал возможность посмотреть такие места, где происходило много важных событий. Мой ответ относительно того что запоминается, будет немного странным. Я очень люблю общаться с людьми и больше всего запоминаю людей. Действительно архитектура Вены, Парижа и Рима очень интересна, и в первую очередь в глаза попадает именно она, однако для меня более интересно обобщение с проживающими там людьми. - У вас есть опыт съемок в сериалах. Вероятно, вам легко сниматься в сериале «Девушка с окраины». - Я играл во многих сериалах - «Бумажная пуля», «Кофе и пиво», «Атагенус», «Поколение чипсов», «Детективы». У меня действительно уже большой опыт, но я не могу сказать, что это облегчает дело, или же осложняет его. Наше дело требует полной самоотдачи. Надо все делать так, как это нужно твоей профессии и конкретной работе. - Как у вас получается присутствовать фактически одновременно на всех каналах, и работать в театре Марджанишвили? - (Смеется) Не знаю даже. Но я знаю одно, чем больше у тебя дел, тем больше ты успеваешь. Все ставишь на свои места, верно планируешь и следуешь этому плану. - Вашему герою в «Детективах» Акакий, постоянно занят и ему не хватает времени для семьи, а какова ситуация у вас среди стольких дел? - У меня приблизительно так же, но это мое дело и тут ничего не поделаешь. Я очень люблю бывать дома, если есть свободный вечер, то мы с друзьями пытаемся провести вечер у меня дома. Я люблю домашние дела. - Вы похожи не своих героев? - Нет, скорее они на меня. Все герои что-то берут от меня. К примеру, Акакий Джанелидзе из «Детективов» украл у меня многое. - Вы ничего не берете от своих героев? - Нет, ведь героев создаю я сам, что же мне брать. Изначально образ Акакия планировался иначе. Когда начались съемки, режиссер и автор сценария поняли, что этот персонаж может измениться, так как я играл его. Этим я говорю не то, что я фантастический актер, просто исходя из своего характера и возможности, этот персонаж из «серого» превратился в более многообразного. - Вы наверно не удивляетесь, что зрители сравнивают вас с Акакием? - Нет, а в особенности тепло меня встречают сотрудники МВД, как будто я правда детектив и сотрудник их министерства. - Как вы оцениваете себя? - Очень критично. - На сайте «арт-десятки» я обнаружила ваш старый, очень интересный блог. Вы описывали подготовку к спектаклю и тот интересный процесс, который сопутствовал премьере. Во время съемок в кино, вы тоже так нервничаете? - В кино не так, на сцене больше ответственности, на сцене никому не скажешь - знаешь что? Простите, плохо получилось и начну с начала. Зрителя совершенно не интересует, что происходило на сцене. Он приходит в театр для того, чтобы получить удовольствие. Следовательно, все должно быть сделано так, как соответствует театру. Театр - беспрерывная жизнь, в отличие от съемочной площадки. Это не означает, что я отношусь к кино с меньшей ответственностью. Просто у кино другая специфика, там можно снять несколько дублей. - Вы замечательно читаете стихи, отмечу, что хорошо пишите новеллы, нет ли у вас стихов или каких либо зарисовок? - Нет, я не писал стихи. Никогда не было желания. Свой настрой я более проявляю музыкально. - Пишите песни? - У меня несколько композиций. Раньше в репертуаре Марджанишвили был спектакль «Трудности Камушадзе», композитором которого был я. (Смеется) Немного громко звучит, но все же... - Как вы написали музыку к этому спектаклю? - Когда я работаю по конкретному спектаклю, фактически всегда в голове появляется мелодия, и я знаю, что она подойдет этому спектаклю. (Смеется) Что касается «Трудностей Кумашадзе», то это происходило в очень плохие годы. Тогда, когда не было денег на композиторов. Спектакль ставил мой друг Дмитрий Гвтисиашвили. Когда были исчерпаны все предполагаемые композиторы, которым можно было не платить, я осмелился предложить свою мелодию, наиграл ее там же на фортепиано. Им понравилось, и мы записали. Я не хотел, но попал на афиши как композитор. - Вы имеете соприкосновение с театром с детства. Лично были знакомы с такими гениальными актерами как Васо Годзиашвили, Верико Анджапаридзе, Коте Махарадзе, Якоб Трипольский и т.д. Какое влияние они оказали на вас? - Я помню театр всю свою жизнь. Мои родители были актерами, и не могли оставлять меня маленького дома, я постоянно был в театре. У меня были частые встречи с этими легендарными актерами. Это было обычным делом, но когда я подрос и начал мыслить, я понял, что они не обычные люди, а великие деятели искусства. Их мысли, высказывания, оседали в моем сознании. Я даже не осознавала как каждый из них оказывал влияние на меня, вероятно по-другому и не могло быть. Я видел их отношение к их любимому дел. Их подготовку к выходу на сцену, репетиции... Часто смотрел спектакли, наблюдал как они играют. Они постоянно искали дорогу к совершенствованию. - Родители-актеры, часто не советуют детям следовать этой профессии. Что думали ваши родители о вашем выборе? - У меня было так же. Ни один не хотел, чтобы я становился актером. Мама погибла, когда мне было 12 лет, тогда я даже не рассматривал эту тем. Что касается отца, он советовал избрать более «серьезную» профессию. Он хотел, чтобы я был юристом. - Если бы не актерство, то какой профессии мог бы быть Дмитрий Татишвили? - Вероятно военным. Я с детства люблю военных. Думаю, что защита отечества самое достойное дело. Фактически с детства у меня любовь к военному делу, это походит на любовь к родине. - Театр играет большую роль в общественной жизни, он всегда носил какие-то идеи для всех, служит ли сегодня он какой-либо идее? Я не знаю, может зрители не верно понимают задумку режиссера, но часто люди выходят после спектакля, не поняв его. - Если зритель что-то не понимает и пожимает плечами после спектакля, это вовсе не его вина. Театр должен быть понятен всем. Спектакль ставится для людей. Я не знаю, насколько сегодня спектакль имеет идеологическую нагрузку, но есть много вечных тем, над которыми всегда можно работать. Главное сделать талантливо, так, чтобы зритель поверил, то есть противостоял. Это нормально. Если не поняли - означает, что ты говоришь на непонятном языке, но ты обязательно должен знать язык своего народа. - Что вы скажите о грузинском зрителе? Многие ваши коллеги обижены на них, якобы они потеряли культуру театра... - Очень плохое ощущение, когда на сцене открываешься до конца, и в это время где-то звонит мобильный. Все идет из семьи, школы, института и нельзя винить только зрителей. Причины должны искать в себе. Если зритель разговаривает во время спектакля, значит с тобой не все в порядке. На сцене должны происходить чудеса. Театр отличается именно этим. Если мы потерям чудо, тогда мы потеряем и зрителя, и потеряем то отношение, которое должно идти от зрителя. - Что кроме любви приносит вам отношение со зрителем? - Они помогают во многом. Силой зрителей, я служу своему делу, когда ощущаю, как люди благодарны за это, у меня прибавляется энергия и жизнь. Когда жарко, меня остужают тепло и любовь зрителей, когда холодно - напротив, согревают.

geotimes.ge

Нугзар Чиковани: Меня называют и Валерием, а иногда даже Додо

Саломе Сордиа Родился и вырос в Тбилиси. Мать - филолог, а отец строитель. А актерскую профессию избрал потому, что любил ее с детства. В отличие от своих сверстников, всегда был независимым, его слово - имело вес, и видимо поэтому, это его решение не вызвало протест родителей. Широкая общественность, узнала об актере Сухумского театра господине Нугзаре Чиковани из сериала «Девочка с окраины». Это его первая работа в сериале, первая - но успешная. На это указывает тот факт, что его задумчивый персонаж, чуть ли не стал главным героем картины. Валерий - заслужил симпатию зрителей за несколько серий. Добрый, откровенный, искренний, трудолюбивый Валерий, напоминает самого господина Нугзара, но сам он решительно говорит, что персонаж не похож на него. «Я не способен на такое», - сказал он и улыбнулся. «Geotime.ge» встретился с Нугзаром Чиковани в студии «Браво Рекордс». После теплого приема, разговор начали с его театральной жизни. - Господни Нугзар, помните ли вы свой первый театр и роль? - Мой первый и последний театр - это Сухумский театр, я больше нигде не играл. Я впервые поехал в Сухуми в 1982 году, и начал работу. (До этого я был там в глубоком детстве, один раз). Мой приезд совпал с началом нового сезона и открытием нового здания. В первую очередь, я принимал участие в «Обвинительном заключении» постановки Давида Кобахидзе, я был дублером Зазы Накашвилдзе. Это было мое первое появление на сцене, за которым последовало много других ролей. Я работал там до 27 сентября 1993 года, и уехал оттуда после падения города. - В настоящее время, Сухумский театр, работает на чердаке театра Марджанишвили. - Да, это так, наш театр работает на чердаке театра Марджанишвили. Можно сказать, что театр Марджанишвили приютил нас. Я всегда отмечаю это, и от имени всех моих коллег приношу благодарность коллективу театра, в особенности господину Левану Цуладзе. Сегодня действительно очень трудно принимать и покровительствовать такому театру. - Ваш театр не готовится к премьере? - Да. Режиссер Гоча Капанадзе и дочь великого Гоги Гегечкори - Манана, ставят спектакль, по пьесе Шалвы Дадиани - «Вчерашние». Думаю, что мы получим очень интересный продукт. Пьеса ставится не традиционным путем. Режиссер прибегает к современной инсценировке мотивов этой пьесы. Прибавляет, убирает, иногда сам добавляет текст... Премьера запланирована в декабре, под Новый год. - Тут же затронем ваши две кинороли. Обе в новом грузинском фильме, и два одинаковых персонажа. - Да, в первом фильме «Рене едет в Голливуд», меня снял Алико Цабадзе в роле Илии, фильм уже вышел на экраны и зритель положительно оценил его. Вторую роль я сыграл в «Забытом короле» Николоза Хомасуридзе. - Вероятно вы согласитесь, что все роли актера - ответственные, но Илия Чавчавадзе очень важен для грузин, и как вы справились с этой ролью? - Илия настолько велик и чист, настолько свят, что невозможно испортить эту роль, если даже ничего не делать, все равно получиться. Я не могу сказать, что я сыграл блестяще. - Как видим, вы работаете над озвучиванием. - Да, я занялся этим делом с1996 года. И тогда мы были в этом здании, назывался «театрон», и тут переводились фильмы и сериалы на грузинский. Я уже 17 лет занят этим делом, я работал фактически во всех тех телевидениях, которые есть в Тбилиси. Сейчас я озвучиваю фильмы в студии «Браво рекордс». - Расскажите о семье... - У меня двое детей, и необыкновенная супруга, она тоже актриса и работает в Сухумском театре. Старшему сыну 24 года, дочке - 22 года. - Они тоже близки искусству, как и родители? - Сын - нет, он закончил юридический факультет, а затем международные отношения. В настоящее время он стажер в мэрии. А дочка тесно связана с искусством, но со стороны музыки. Она учится на втором курсе в Консерватории, по классу фортепиано. - Как вы попали в сериал «Девочка с окраины»? Прошли кастинг? - Да, я прошел кастинг на роль отца Тамуны, которого прекрасно играет Сосо Молодинашвили. Потом начался сериал, прошел где-то один сезон, но никто не связался со мной, а потом позвонили и сказали, «господин Нугзар, мы очень хотим, чтобы вы играли в нашем сериале, но к сожалению, ваша роль будет эпизодичной, но мы будем рады, если вы согласитесь». У меня были отношения с этой группой с сериала «В середине города». Я был приглашен в одну из серий. В группе в основном молодежь, вежливые, настолько хорошие, что я не смог отказать. И почему я должны был отказываться. Если бы и ничего вообще, я бы всех увидел. Я тоже не тот человек, который говорит, что будет играть только царя, или же требует съемок во всех сериях. Я просто согласился. Случилось так, что люди полюбили моего героя, и сотрудничество продолжилось. - Вы похожи в жизни на свое героя Валерия? - Нет, нет. Я на такое не способен (смеется). - Вы жесткий? - Да вы что, я и жесткий? - Зрители узнают наверно? - Да, часто узнают, что называют Валерой - ладно, но один два раза, назвали даже Додо. Вероятно подумали, что если назовут Додо - то я обернусь. Да конечно, Додо - отличное имя, так звали гениального Абашидзе. Но в этом случае, ассоциируется с женским именем, и я не знаю. - Вы не скажите, что происходит в следующих сериях? Зритель остался в напряжении после последней серии, Додо (супруга Валерия) ушла из дома, как продолжаться ваши отношения? - Скоро в отношениях Валерия и Додо все утихомирится, пусть зритель не переживает за это.

geotimes.ge