вторник, 4 сентября 2012 г.

„ფილმის გადაღება მთელი ეპოპეაა“ - განსაკუთრებით უკვდავი ფილმების, რეზო ჩხეიძის მოგონებები „ჯარისკაცის მამაზე"


                                                         

"ბატონ რეზოს მეტი, სულ რომ არაფერი გადაეღო, მისი გენიალურობის ხაზგასასმელად მხოლოდ „ჯარისკაცის მამაც“ საკმარისი იქნებოდაო“ - ხშირად მსმენია მსგავსი ფრაზები რეჟისორზე, რომელსაც ამ სურათის გარდა, კიდევ ბევრი შესანიშნავი ფილმი ეკუთვნის. ალბათ, დამეთანხმებით, რომ რეზო ჩხეიძის „ჯარისკაცის მამა“ უკვდავი ფილმია, თუმცა იმ პროცესს რასაც ის დღეს გადის, შეიძლება მისი „მეორე სიცოცხლეც“ ეწოდოს.

1964 წელს გადაღებულ შავ-თეთრ სურათს 2012 წელს ამერიკულ ბელგიური კომპანია გააფერადებს. მათ იდეას, ბატონი რეზო თავდაპირველად, უნდობლად უყურებდა. ამბობს,- არ მჯეროდა, რომ გაფერადებით რამეს მოვიგებდით, პირიქით, დარწმუნებული ვიყავი, რომ წააგებდაო.

ფერს შეუძლია ფილმში რაღაც მსუბუქი ელფერი შემოიტანოს და საზეიმო იერი მისცეს დრამატული სურათს. ამიტომ რეჟისორი ფილმის გაფერადების პროცესს თავად ხელმძღვანელობდა. მხატვრები თითოეულ კადრს ხატავდნენ და მოსკოვში უგზავნიდნენ მას. რეჟისორმა თავიდანვე მოითხოვა, მუქი და მშვიდი ფერები გამოეყენებინათ. მიღებული შედეგით კმაყოფილია და დასრულებული ვერსიის თბილისურ პრემიერას, სექტემბრის თვეში გეგმავს. რაც შეეხება, ფილმის მსოფლიო პრემიერას კანში შედგება. იქ, სადაც, „ჯარისკაცის მამა“, თავის დროზე „არ გაუშვეს“. გაფერადებულ ფილმს კანის კინოფესტივალზე, 2013 წელს, მსოფლიო კინოკლასიკის ეგიდით აჩვენებენ.

„ჯარისკაცის მამის“ გადაღებებს, მის შექმნას და დაბადებას უამრავი წინაღობა ახლდა. ბევრი საინტერესო და ახლა უკვე, სასაცილო სიტუაცია... ბევრჯერ დადებულა სასწორზე ფილმის „ყოფნა არყოფნის“ საკითხი. მოდი, ერთად გადავხედოთ,- როგორ იქმნებოდა იმ ყველასთვის საყვარელი კახელი გლეხის, გიორგი მახარაშვილის სახე, რომელმაც მთელი საბჭოთა კავშირი ერთნაირად აატირა.

გთავაზობთ, რეჟისორის მოგონებებს ფილმის სცენარის, გადაღებებისა და მასში ჩადებული პატარა საიდუმლოებების შესახებ.

შეხვედრა მეგობართან და ტრამვაიში წაკითხული რვაგვერდიანი სცენარი

გადაღებების დასრულების შემდეგ, ასე 6-7 საათისთვის, პლეხანოვზე, კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ეზოში, ერთმანეთს მონატრებული რამდენიმე მეგობარი შევიკრიბეთ. მე, სულიკო ჟღენტი და კიდევ ორი... მე და სულიკო დიდი ხნის მეგობრები ვიყავით, აქ ერთ პერიოდში დავამთავრეთ სწავლა. მოსკოვშიც ერთად ვსწავლობდით, ის სასცენარო ფაკულტეტზე, მე სარეჟისოროზე.

ინსტიტუტის დასრულების შემდეგ თბილისში დავბრუნდით. სულიკო დოკუმენტურ სტუდიაში მუშაობდა, მე „ქართულ ფილმში“. ხშირად ვხვდებოდით ერთმანეთს და ათას რამეზე ვსაუბრობდით. დიდი სამამულო ომი ჰქონდა გამოვლილი და ყოველთვის საინტერესო ამბებს გვიყვებოდა.

დიდად უცნაური კაცი იყო სულიკო. ჩვენ რომ მოსკოვში ჩემოდნებით დატვირთული მივდიოდით, იმას გაზეთში ჰქონდა გახვეული ერთი პერანგი, ამოიჩრიდა ხოლმე იღლიაში და ისე მიდიოდა. საათსაც არ ატარებდა არასდროს, რომ ვეუბნებოდით,- ასე როგორ დადიხარ, ხან თვითმფრინავით გიწევს ფრენა, ხან მატარებლით მგზავრობა, არ გეშინია სადმე დაგაგვიანდესო? ნიშნისმოგებით გვიპასუხებდა, - ცხოვრებაში როდესმე დამგვიანებიაო?

-იმ დღესაც ასე იყო, უცნაურად ჰქონდა ამოჩრილი იღლიაში დახვეული ქაღალდები, ასე 7-8 გვერდი იქნებოდა, ბათუმში მიდიოდა, ბათუმელი იყო. ვისაუბრეთ, მერე მითხრა უნდა წავიდე მატარებელზე მაგვიანდება და შენ, თუ ძმა ხარ, ეს წაიკითხე სანამ ჩამოვალო.

იღლიიდან დახვეული ქაღალდი გამოიღო და მომაწოდა. ვკითხე რა არის მეთქი,- რაღაც პატარა სცენარია და მინდა ნახოო. გამოვართვი. ლიბრეტო იყო. ის წავიდა. მეც. მაშინ „ზღვის ბილიკზე“ ვმუშაობდი. დილით ადრე მეწყებოდა გადაღებები და ვიფიქრე, ამას გზაში წავიკითხავ და სახლში გამოვიძინებ, რომ დილით გადაღებებზე არ დავიგვიანოთქო. მახსოვს, ტრამვაის ველოდებოდი. მოვიდა, მეც ჩავჯექი და დავიწყე კითხვა, პირველი გვერდი ჩავამთავრე. ვხედავ, რაღაც ძალიან საინტერესოა, სწრაფადვე ჩავიკითხე მეორეც, მესამეც... ბოლომდე ჩავედი და ძალიან კმაყოფილი დავრჩი. მაშინვე წარმოვიდგინე რა არაჩვეულებრივი სურათის გაკეთება შეიძლებოდა ამისგან. მიუხედავად იმისა, რომ შვიდი, თუ რვა გვერდი იყო, მასში უდიდესი სული, მამობრივი სიყვარული და დიდი პატრიოტული გრძნობა იდო. ეს ერთი შეხედვითაც მარტივად ჩანდა, ერთი გადაკითხვითვე წარმოვიდგინე ფილმის მთავარი გმირი, რომელიც აუცილებლად სერგო ზაქარიაძეს უნდა ეთამაშა. სხვა ვარიანტი თითქმის შეუძლებელი იყო. ვიფიქრე, ხვალ დილას როგორც კი სტუდიაში მივალ სეგოს მოვუყვებითქო.

ასეც მოვიქეცი, ის „ზღვის ბილიკში“ ასრულებდა მთავარ როლს. ამ დროს საგრიმიოროში მეგულებოდა და მეც იქითკენ გავეშურე. სარკესთან იჯდა, გრიმს უკეთებდნენ, მოხუცებულ კაცს თამაშობდა, თავადაც აქტიურად მონაწილეობდა ხოლმე ამ პროცესში და გრიმიორს მითითებებს აძლევდა. შევედი. მივესალმე, - ბატონო სეგო გამარჯობა, იმან ერთი გამომხედა,- გამარჯობაო მითხრა და გრიმიორთან საუბარი გააგრძელა.

ბატონო სერგო, მინდა ერთი კაი ამბავი გითხრათ მეთქი ვეუბნები და თვალს არ ვაცილებ. ----ჰოო? - ისევ ისე გამომხედა სასხვათაშორისოდ, გრიმს ისწორებდა თვალებზე, შემდეგ ყურებზე... მე გავაგრძელე, მოყოლა, ბატონო რეზო გუშინ საღამოს სულიკო ჟღენტმა პატარა სცენარი გადმომცა, ძალიან საინტერესოა რამეა მეთქი.

-ხოო? არც გამოუხედავს, ისე მითხრა. დავჯექი და ნელ-ნელა ვუყვები სიუჟეტს. იქამდე მივედი, გიორგი რომ ჰოსპიტალში მიაკითხავს შვილს.

-მერე ნახა შვილი? მეკითხება უინტერესოდ.

-ვერა, ვერ ნახა შვილი ბატონო სერგო მეთქი. გამომხედა,- მერე ესაა მთელი სცენარიო?- არა, სცენარი ახლა იწყება ფაქტიურად მეთქი ვუთხარი და გავაგრძელე. მამამ გადაწყვიტა, ფრონტზე წასულიყო და აუცილებლად მოეძებნა თავისი შვილი მეთქი. ყოჩაღი კაცი ყოფილაო,- ჩაილაპარაკა და გრიმის გაკეთება გააგრძელა.

მეც გავაგრძელე სიუჟეტის განვითარება, მთელი ემოციებით ვუყვები, თუ როგორ დადის მახარაშვილი სამხედრო ფორმით, როგორ ჩაეწერა ჯარში, როგორ იბრძვის ფრონტზე და როგორ დაეძებს შვილს, ისიც ნელ-ნელა ერთვება, მაგრამ ვხედავ ჯერ კიდევ არაა როლში შესული. ვცდილობ უკეთ დავუხატო რაც ხდება...

...ბოლოს მიადგა ბერლინს და იქ ერთ დანგრეულ შენობაში სროლების შუალედში უცებ ქართული სიმღერა შემოესმა მეთქი...

- „ვინ იყო, ბოშო, ვინ მღეროდა?” - მეკითხება, ათრთოლებული ხმით.

- თურმე მისი შვილი, გოდერძი მღეროდა. მისი ხმა ამოიცნო მეთქი. ახლა გრიმიორსაც დაანება თავი და მომიტრიალდა,- მერე? მერე რა ხდება?

- მერე გერმანელები აღვევენ პირობას, სროლა და სასტიკი ომი იწყება. შვილო,- ეძახის მამა ყოველი შეტევის შემდეგ, შვილი იქიდან პასუხობს... ბოლო დაძახებაზე ხმა არავის ამოუღია, სიჩუმეა და მხოლოდ ყუმბარებს ისვრიან, მამა გრძნობს, რომ რაღაცა ხდება...

მერეე?- მოემზადა ტირილისთვის სერგო, ადვილად ტიროდა ძალიან.... - მერე ზემოთ გავარდება, სხვა ჯარისკაცებიც მისდევენ, მაღლა ადის, იქ სადაც თავისი შვილი ეგულება.

- „ე, ბოშო, მითხარი, ნახა შვილი თუ არა?” - მეკითხება სერგო და უკვე ღაპაღუპით ჩამოსდის ცრემლები, - მითხარი რა ქნა მერე?

- რა ქნა და შვილი დაჭრილი იპოვა ბატონო სერგო და ხელში შემოაკვდა მამას, იქვე დაიტირა მეთქი .

ტირის სერგოც - ოოოჰ, ამოიოხრა და მკითხრა ეს ამბავი მე რატომ მომიყევიო. იმიტომ, რომ თქვენ უნდა ითამაშოთ ეს როლი მეთქი. ისევ ატირდა,- ნუთუ ასეთი ბედნიერი ვიქნებიო.

შემდეგ მკითხა სცენარი როდის იქნებოდა მზად, ვუთხარი სულიკო ჩამოდის ერთ კვირაში ბათუმიდან და შევუდგებით მუშაობას მეთქი.

ღმერთო, ნეტაი ეს აღსრულდებოდესო,- ჩაილაპარაკა თავისთვის.

თუ, მაინც და მაინც, გამიჭირდებოდა, ამ როლზე კაკო კვანტალიანს დავუძახებდი...

მე და სულიკო სცენარის დამუშავებას შევუდექით, ყველაფერი ნორმალურად მიდიოდა, მაგრამ ბევრი მოწინააღმდეგე გვყავდა, მათ ეტყობა არ ესმოდათ რის გადაღებას ვაპირებდით. მაშინდელი, სამამულო ომზე შექმნილი რუსული ფილმები ჰქონდათ წარმოდგენილი, სადაც საბჭოთა გმირები იყვნენ მთავარ როლებში. სცენარის შეფასებაშიც ბევრ შეცდომას უშვებდნენ, გვავიწროვებდნენ და საქმესაც გვიჭირებდნენ. მთავარ როლზე სპარტაკ ბაღაშვილი შემომთავაზეს, ალბათ იფიქრეს, რომ გმირს ჰგავდა. ჩვენ გაგვეცინა სპარტაკი ძალიან მიყვარს, გენიალური მსახიობია და „არსენაში“ შეუდარებელი იყო, მაგრამ ამ როლთან საერთო მას არაფერი ჰქონდა.

თუ, მაინც და მაინც, გამიჭირდებოდა, ამ როლზე კაკო კვანტალიანს დავუძახებდი. მისგან შვეიკის გაკეთება მაინც შეიძლებოდა, სპარტაკს კი, ძალიან დიდ პატივს ვცემდი ყოველთვის მაგრამ ამ ფილმში, ამ როლზე წარმოუდგენელი მეჩვენებოდა.

მაშინ ჩვენი კინოსტუდიის დირექტორი, დიდებული ადამიანი იყო - მიხეილ კვესელავა. მან სცენარი თავიდანვე, სწორად გაიგო და გვგულშემატკივრობდა კიდევაც. ბოლოს, როგორც იტყვიან, სამართალმა პური ჭამა და როლზე სერგო ზაქარიაძე დაამტკიცეს.

სცენარის დამტკიცებას ძალიან რთული ისტორიები, კონფლიქტები მოჰყვა. კრებაზე, რომელსაც მაშინდელი რაიკომის მდივანი ედუარდ შევარდნაძეც ესწრებოდა, სიტყვით გამოვდიოდი. ტრიბუნაზე ვიდექი და ვამბობდი, რომ სცენარი, რომელიც მოსკოვში მიღებული იყო, თბილისში თვეები გაჩერდა, ვიკითხე რატომ ხდება ეს ამბავი მეთქი. ამ დროს მესმის ვიღაცის ხმა, -„ტყუილია, პირიქით მოსკოვი უკმაყოფილოა ამ სცენარითო“ შევხედე კაკოა ბაქრაძე, გავგიჟდი მეგობარი იყო ჩვენი. ვკითხე,- კაკო რას ამბობ, საიდან გაიგე ეგ მეთქი. მიპასუხა,-მე იქიდან ჩამოვედი გუშინ დილით და ვიციო. მართალი გითხრათ, დავიბენი, ვერ მივხვდი რა ხდებოდა. ძალიან, გამიკვირდა...

კრება რომ დასრულდა გადავრეკე მოსკოვში, ველაპარაკე ჩვენს რედაქტორს, იქ მითხრეს კაკო ბაქრაძე საერთოდ არ ვიცით ვინაა, თვალით არასდროს გვინახავსო. უფრო მეტად გამიკვირდა, ვერ ვხვდებოდი რანაირად შეიძლებოდა ამ კაცს ეს გაეკეთებინა, თანაც მეგობარი იყო ჩვენი, ყველაფერს თავი დავანებოთ, სცენარი რომ დავასრულეთ სპეციალურად დავურეკეთ კაკოს, რომ ჩამოსულიყო და ენახა. ჩამოვიდა კიდევაც და წაიკითხა. ჩვენ ახლობლად ვთვლიდით. სულიკო და ის ძმაკაცებადაც კი ითვლებოდნენ. ახლაც არ ვიცი მაშინ რა მოხდა. კარგის მეტი არაფერი გაგვიკეთებია მისთვის არასდროს, მაგრამ არიან ადამიანები, რომელებსაც უბრალოდ არ უყვართ სხვა ადამიანები, კაკოც ალბათ მათ რიცხვს ეკუთვნოდა.

მოსკოვიდან მეორე დილითვე გამოგვიგზავნეს ტელეგრამა და დამიმოწმეს, რომ სცენარი მათგან მიღებული იყო. გადაღებებიც დაიწყო.

სურათის გადაღება მთელი ეპოპეაა, განსაკუთრებით ისეთის, რომელიც ყველას ეხება და პოლიტიკურ სურათადაც კი ცხადდება. გადაღებებს, რა თქმა უნდა, ბევრი სასიამოვნო, მაგრამ ბევრი დრამატული მომენტიც ახლდა.

ვარცლებით თბილისიდან რუსთავში, რუსთავიდან მოსკოვში, მოსკოვიდან რიგაში...

გახსოვთ ალბათ, ფილმში, მახარაშვილს რომ არმიაში იტოვებენ, პირველად მრეცხავ ქალებს ეხმარება წყალი და ჭუჭყიანი ტანსაცმლები უნდა მიუტანოს გასარეცხად, მას არ მოსწონს ეს, ჩხუბობს, გაბრაზებული უსხამს წყალს, შეშას მიუყრის და ა.შ. თურმე ეს ეპიზოდი სცენარში არ ყოფილა, შემდეგ დაუმატებია რეჟისორს. რუსთავში ჰქონიათ რაღაცა პატარა სცენის გადაღება. ვარცლები დაუმზადებიათ სასწრაფოდ და უფიქრიათ ბარემ ამ ეპიზოდსაც აქ გადავიღებთ მტკვარზეო. სად იყო და სად არა, პარტიული კომიტეტის წარმომადგენლები გამოჩენილან, ეტყობა ვიღაცამ „ჩაუშვა“ ჯგუფი. მაშინ აკრძალული იყო ისეთი ეპიზოდის გადაღება, რომელიც დამტკიცებულ სცენარში არ ეწერა. გადამღებ ჯგუფს ვარცლები გადაუმალავს, ვერაფერი უპოვიათ და დაბრუნებულან უკან. შემდეგი გადაღებები თურმე მოსკოვში უნდა გაგრძელებულიყო. უფიქრიათ, იქ წავიღოთ ეს ვარცლები და „მასკვა რეკაზე“ მაინც გადავიღოთო ეს ეპიზოდიო, წაუღიათ კიდევაც მაგარამ პარტიული კომიტეტი, რის კომიტეტი იყო, იქაც რომ პარტიულად არ გამოჩენილიყო. ისევ გადაუმალავთ ვარცლები.

-გავიგეთ ვარცლები გქონიათ დამზადებული და აქ წამოგიღიათ გადაღებისთვისო, „ვიფიცე ყველაფერი, რა ვარცლები ვინ გაძლევთ ამ ინფორმაციებს, საიდან მოგაქვთთქო“,-იხსენებს რეჟისორი.

შემდეგ რიგაში წაუღიათ ეს ვარცლები და როგორც იქნა, იქ გადაუღიათ ეს ეპიზოდი. „იქ ვერ მოგვწვდნენ ეტყობა, ახლა კი სიცილით ვიხსნებ მაგრამ... როგორ შეიძლება ასე დასდევდე ადამიანს ვარცლებით, თბილისიდან რუსთავში, რუსთავიდან მოსკოვში, მერე რიგაში“-ამბობს რეჟისორი.

პატარა საიდუმლოებები - გამოწეული ყურები და დაკერებული ფეხსაცმლები

ფილმის მთავარ გმირს, გიორგი მახარაშვილს თუ დააკვირდებით, ყურები ცოტა გამოწეული აქვს,- ეს ფილმში დიდი დოზით ჩადებული საიდუმლოებებიდან ერთ-ერთია, როგორც რეჟისორმა გვითხრა,- „იმისათვის, რომ გიორგი დამეხატა, როგორც ხანშიშესული კახელი გლეხი, რომელსაც ყველაფერი აინტერესებს, ყურებს უკან სპეციალუად ვუკეთებდით გუბკას, რომ გამოწეული ჰქონოდა და ამით ხაზი გაგვესვ, რომ ის, ძალიან ინტერესიანი კაცია“.

ქალამნებზე კი, მისი ნაბიჯები უფრო მყარი, რომ ყოფილიყო, მეწაღეს ფესაცმლის ფორმის სქელ ძირს აკერებინებდნენ. „სერგო ისედაც მაგრად დადიოდა ცხოვრებაშიც, ამითი, კიდევ უფრო იგრძნობა, რომ ეს კაცი კი არ დაღოღავს, არამედ მყარად დადის დედამიწაზე.“

ფილმში არშესული ეპიზოდის ყველაზე გავრცელებული კადრი

ალბათ ყველას გაქვთ ნანახი, ფილმის მთავარი აფიშა. პლაკატი, სადაც წითელ ფონზეა გამოსახული მთავარი გმირი, რომელიც იარაღით ხელში გამორბის. ძალიან შთმბეჭდავი და გავრცელებული კადრია. თუ კარგად დააკვირდებით დაინახავთ, რომ ეს კადრი ფილმში საერთოდ არ არის. ის სპეციალურად რეკლამისთვისაც არ გადაუღიათ. ეს კადრი, ერთ-ერთი, ჩაშლილი ეპიზოდიდანაა, გაინტერესებთ როგორი იყო ეპიზოდი და რატომ ჩაიშალა?

„ასეთი სცენა უნდა გადაგვეღო, ტრიალ მინდორზე ტანკი მოდის, მინდვრის ბოლოში ტყეა, მინდვრის თავში კი მახარაშვილი, რომელიც შეამჩნევს ამ ტანკს და მისკენ გარბის, მისთვის ტანკი შვილთან ასოცირდება, ფიქრობს, რომ შეიძლება იქ იჯდეს გოდერძი. ამ დროს გამოჩნდება გერმანული თვითმფრინავი, რომელიც ამ ტანკის თავზე დაფრინავს და ისვრის, გიორგი მახარაშილი ამას რომ დაინახავს, გაეკიდება, თან ყვირის,- გოდერძი შვილო, გოდერძი... უძახის, ამხნევებს,- აბა შენ იციი შვილო თვითმფრინავია, ტყეში შეასწარი. ტყვიებს ესვრის თვითმფრინავს და მირბის. ამ დროს ტანკი ტყეში შედის. ეს მიწაზე დაღლილი დაეგდება და უხარია გადარჩაო. ამ სცენის გადასაღებად საჭირო იყო სამამულო ომის პერიოდის გერმანული თვითმფრინავის შოვნა.“

დიდხანს ეძებდნენ, მთელი ევროპის მუზეუმები შემოიარეს, გერმანიაშიც არ იყო. მხატვრები ჰყავდათ გაგზავნილი ყველგან და როგორც იქნა ჩეხოსლოვაკიაში მიაგნეს ერთს, რომელიც მუზეუმში ინახებოდა და ძალიან ჰგავდა იმას, რასაც ეძედნენ. მხატვრებმა სურათები გამოაგზავნესმ, რეჟისორს მოეწონა და თვითმფრინავიც ჩამოიყვანეს.

შემდეგ, რა თქმა უნდა, პილოტი მოითხოვეს. ჩამოვიდა კიდევაც, ვიღაც ახალგაზრდა ომგამოვლილი კაცი, გულზე „გეროი სავეცკოვო საიუზას“ მედალი ეკეთა. აუხსენეს რა და როგორ უნდა გადაეღოთ და დაიწყეს. კადრში აუცილებლად უნდა ყოფილიყო აფეთქებების ხმა. გზაზე ჰქონდათ ამოთხრილი ორომოები, სადაც ასაფეთქებელი ნივთიერება იდო, იქიდან ხაზი ჰყავდათ გამოყვანილი და პიროტექნიკი ნიშანის მიცემისთანავე აფეთქებდა.

„აფრინდა პილოტი, გვითხრა ჰაერში ვარ და დაიწყეთო, ძალიან მაღლა არ ყოფილა, მაგრამ რადგან გვითხრა, მეც ვანიშნე პიროტექნიკს და მანაც ააფეთქა ნივთიერება, რომელიც ჰაერში აიჭრა და თვითმფრინავს ფრთა გაუხვრიტა. ამაზე გადაგვერია ეს „გეროი“. ვეუბნები,- „შას დავაიტე ეშიო რაზ“-მეთქი, შემომხედა და გაბრაზებული მპასუხობს „და პაშლიტე ვი ნა ...“ - მე ამას ვერ გავაკეთებ სახელმწიფო საკუთრებას ვერ გავაჩანაგებო, ადგა და წავიდა. დავრჩით ამ ეპიზოდის გარეშე, გადაღებების უკანასკნელი დღე იყო, ჩვენ წამოვედით, ეს კადრი კი კარგ რეკლამად იქცა და დღემდე შემოგვრჩა“,- იხსენებს რეჟისორი.

ჩაბარება

ფილმის გადაღება 1965 წელს დასრულდა, მაშინ ამას სურათის ჩაბარება ერქვა. წლის ბოლოს,- 31 დეკემბერს, ყველა დიდ ორგანიზაციას მთავრობის წინაშე ჰქონდა ვალდებულება წარედგინა ანგარიში, თუ როგორ დამთავრდა წელი. როგორია ფინანსური მაჩვენებლები, შესრულდა თუ არა გეგმა და ა.შ. მაშინ საქართველოც საბჭოთა კავშირის გეგმაში შედიოდა და შესაბამისად ეს ფილმიც მოსკოვისთვის უნდა ჩაებარებინათ. თუ ფილმს დეკემბერში არ ჩაიტანდნენ მაშინ მთელი საბჭოთა კავშრის კინოგეგმა ვარდებოდა, ეს კი, ყოვლად დაუშვებელი იყო. მოემზადნენ და 31 -ში დანიშნულების ადგილას იყვნენ. არასამუშო დღე იყო და სამინისტროში ფილმის ჩაბარებაზე მხოლოდ კინემატოგრაფიის მინისტრი, რომანოვი და მისი მეუღლე მივიდნენ.

„ისინი ახლოს დასხდნენ ეკრანთან. მე და ხმის ოპერატორი დარბაზის ბოლოში ვისხედით. საერთოდ , რეჟისორი ზუსტად ატყობ, თუ როგორ იღებს მაყურებელი ფილმს. ვატყობ ამ მინისტრს არ მოსწონს, ფეხებს აბაკუნებს, გაიხედავს-გამოიხედავს და რაღაცას იწერს. ცოლი დიდი ინტერესით ადევნებს თვალს და ემოციებსაც შესაბამისად გამოხატავს. დამთავრდა სურათი და რომანოვი წამოვიდა ჩემსკენ. მეუბნება. - „ზნაიტე ჩტო ია ვამ სკაჟუ, ეტუ კარტინუ სავეცკი ნაროდ ნე ბუდეტ სმატრეტ“ , - „პაჩემუ ტავარიშ რომანოვ, ჩტო ვი ნაშლი ტაკოვა?“ ვეკითხები და მპასუხობს, რომ მახარაშვილი არის ჯარისკაცი, რომელიც კლავს საბჭოთა არმიის ოფიცერს, ამის უფლება კი საბჭოთა არმიაში არააქვთ, ამიტომ მე ვერ გავუწევ აგიტაციას იმას რაც საბოჭთა კავშირისთვის მიუღებელია. თქვენზე პასუხს ვერ ვაგებ, ვფიქრობ, თავდაცვის სამინისტროც წინააღმდეგი იქნება ამ ფილმის გამოჩენისო.

რა უნდა მეთქვა, - მინისტრია. ვატყობდი რომ სისულელეს მეუბნებოდა, მაგრამ დავა არ დამიწყია. ძალიან მოულოდნელი იყო ჩემთვის. სახლში წავედი, დავწექი, არ ვიცოდი რა მექნა. თბილისში რომ დამერეკა და მეთქვა არ მიიღეს სურათიო, სტუდიაშიც გადაირეოდნენ და ოჯახშიც. გადავწყვიტე დროებით თავი შემეკავებინა, ერთი კვირა გავიდა, დაახლოებით და დამირეკეს. დამიბარეს ფილმის ჩვენებაზე, რომლისთვისაც „პოლიტიჩესკაია პრავიტელსტვა სავეცკოი არმიი“ - ს უნდა ეყურებინა. ეს ძალიან საშიში ორგანიზმი იყო, დაახლოებით კაგებე. სხვა რა გზა გვქონდა, მივედით მე და ჩემი ხმის ოპერატორი. ვზივართ და ველოდებით, როდის შემოვლენ. მალე მთავარი გენერალ ლეიტენატი ვლადიმერ ვასტოკოვი გამოჩნდა, რომელსაც 12-მდე სხვა გენერალი შემოჰყვა. დასხდნენ და დავიწყეთ ჩვენება.

ყველა ინტერესით ადევნებდა თვალს, სასაცილო მომენტებში იცინოდნენ, მერე ერთი მოტრიალდა და ჟესტებით გვანიშნებდა, რომ მოსწონდა. მივხვდით, ყველაფერი კარგად იყო, არა და ძალიან ვნერვიულობდით ამათზე იყო დამოკიდებული ცეკაში რას იტყოდნენ. ბოლოს ძალიან ჩაერთვნენ და გამხიარულდნენ. ფილმი რომ დასრულდა უფროსი გვეკითხება, რატომ არ მიიღო თქვენმა მინისტრმა ეს ფილმიო? რა უნდოდა მას თქვენგანო? ვუპასუხეთ, ის სთვლის, რომ ეს ფილმი კანონის არღვევს და არ შეიძლება ჯარისკაცი საბჭოთა არმიის ოფიცერს კლავდესმეთქი. ჩაიცინა, როგორც ჩანს თქვენმა მინისტრმა ვერაფერი გაიგოო, - „ეტა ნე სალდატ, ეტა ატეც სოლდატა, ი კარტინა ტაკ ი ნაზივაეტსია -„ატეც სალდატა“ . პირიქით, ჩვენ ძალიან მოგვეწონა ეს ფილმი და გპირდებით მას მთელი საბჭოთა კავშირი ნახავს, გილოცავთ გამარჯვებას და წარმატებებს გისურვებთო.“

პირველი შემფასებლები,- „ბავშვები ყველაზე გულწრფელები არიან“

„გენიალურ ჩარლი ჩაპლინს ჰქონდა ასეთი თვისება, სურათს რომ გადაიღებდა, პირველად ბავშვებს შეკრებდა და მათ აჩვენებდა. მათ გულისფიცარზე ყველაფერი ყოველგვარი ტვინის ჭყლეტის გარეშე ისახება, ბავშვები ყველაზე უშუალო მაყურებლები არიან. მახსოვს ჩვენი პირველი მაყურებლებიც ისინი იყვნენ, პიონერთა სასახლეში.

პიონერთა სასხლის მხატვრული კაბინეტის განყოფილების გამგე, რუსთაველის თეატრის მსახიობი ნოდარ ჩხეიძე იყო. ვმეგობრობდით, მან შემომთავაზა ფილმი ბავშვებისთვის გვენახებინა. ჯერ არავის არ ჰქონდა ნანახი, იდეა მომეწონა და გადავწყვიტე პირველი მაყურებლები ისინი ყოფილიყვნენ. ვერ წარმოგიდგენიათ რა რეაქციები ჰქონდათ, დამამთავრებელი კლასის ბავშვები იყვნენ, ზუსტად ისე გაიგეს ფილმი, როგორც მე მქონდა ჩაფიქრებული. მაშინ მივხვდი, რომ ყველაფერი სწორად იყო გაკეთებული. ძალიან კარგ გუნებაზე წამოვედით იქიდან. გათმამებულები... ძალიან ბევრი ქვეყანა წარმატებით მოვიარეთ: აშშ, ჩილე, პერუ, იაპონია, გერმანია, ჰოლნადია, სირია, ეგვიპტე, საფრანგეთი და ა.შ. ძალიან სასიამოვნო იყო თითოეული ჩვენება, ერთმანეთისგან განსხვავებული, საინტერესო ისტორიებით სავსე...



[for.ge]

P.s:  ჩემი კიდევ ერთი დიდი ხნის ოცნება ასრულდა. რა ბედნიერებაა, როდესაც ასეთი ადამიანების პირადად მოსმენის საშუალება გაქვს, უფრო მეტიც შეგიძლია მოესიყვარულო, მიეფერო, ჩაეხუტო და ყველა ის თბილი სიტყვა თამამად უთხრა, რისი თქმის სურვილიც არაერთხელ გაგჩენია, მისი ნებისმიერი შედევრის ნახვის დროს. როგორ მიხარია ამდენი უარყოფითი მუხტის შემდეგ ისეთი დადებითი ემოციებით, რომ ვიტვირთები მთელი ცხოვრება რომ მეყოფა მოსაგონად. გენიალური რეჟისორი და გენიალური ადამიანი, უბრალოდ გენიალური რეზო ჩხეიძე... ძალიან მიყვარს ძალიან ♥♥♥




суббота, 31 марта 2012 г.

რობი კუხიანიძე: თავისუფლების მონა თუ ხარ, ეს უკვე აღარაა თავისუფლება



13:43 27.03.2012

 ბოლო დროს საქართველოში „სამეფო კარის ჯამბაზობა“  სულ, უფრო და უფრო, მოდური პროფესია ხდება. ყველა ხელისუფლებას, ყველა დროს ჰყავს მეხოტბეთა არმია, თუმცა ჩვენს დღევანდელ რეალობაში ეს ტენდენცია განსაკუთრებით ხელოვნებასაა მოდებული.   არსებობენ,  მაგალითად, „სამეფო კარის რეჟისორები“, „სამეფო კარის მუსიკოსები“ და ა.შ რომლებიც საკუთარი უკომპრომისობით არ გამოირჩევიან და  ვერც დავძრახავთ, როგორც  „presage.tv“-ს დღევანდელი რესპოდენტი ამბობს, ისინი,  ალბათ,  ძალიან სუსტები არიან იმისთვის, რომ შემოქმედებითად იცხოვრონ.
 ვშიშობ, დრო, მათ შემოქმედებითი სიმაღლეების „წრის გარეთ“ ტოვებს.   შიგნით კი, რეალური   „აუტსაიდერები“ არიან, ადამიანები, რომლებიც თავად ქმნიან ამ წრეს და ყოველთვის პოულობენ ალტერნატიულ გზას, საკუთარი შეხედულებებისა და მრწამსის გამოსახატავად.
ჩვენი დღევანდელი სტუმარი,  ქართული ანდერგრაუნდის მამა,- რობი კუხიანიძეა. მისთვის მუსიკა ყველაფერია „აუტსაიდერი“,  კი ჯგუფი, რომელმაც ეს ყველაფერი მისცა.
უშუალო, თბილი და საინტერესოდ გულწრფელი, საუბრობს ყველაფერზე, რაც უყვარს და რაც უნდა, რაზეც ოცნებობდა,  რაც გაუკეთებია, რაც შეუძლია და რაც არ შეუძლია იმაზეც. როგორც ჩანს, საქართველოში ალტერნატიული მუსიკის ქართველი ფუძემდებელიც კი არაა  ბოლომდე თავისუფალი. ვგულისხმობ იმ „არ შეიძლებას“, რაც მხოლოდ საქართველოშია, და დავაზუსტებ, რომ მას აქ, ამ ქვეყანაში „არ შეუძლია...“
 როგორც თავად რობი ამბობს,  გამოუსწორებელი ოპტიმისტია. დღესაც ბავშვად თვლის თავს და მისი ტრაგედიაც ის არის, რომ საზოგადოებაში არასერიოზული ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს. არა,  სხვებისთვის  არაა არასერიოზული, საკუთარ თავთან მიმართებაშია ზედმეტად ბავშვი
რა გააკეთა, რა უნდა და რა არ შეუძლია...
 გვითხრა  „აუტსაიდერი“  მე არ გამიკეთებიაო, ასე არ ხდებოდაო მაშინ, დღეს მუსიკას, რომ ემსახურებიან და  შემოქმედებას გათხოვებითა და ცოლის მოყვანით ასრულებენო.
 -მე რაფერ მომიწია იცი? ერთ მშვენიერ დღეს, მივხვდით მეტი აღარ შეგვეძლო. გადავწყვიტეთ,  ჩვენი აზროვნება, ის რითაც ვცხოვრობდით რაღაც ფორმით გამოგვეხატა,  გამოხატვის ათასგვარი საშუალებიდან,   ალტერნატიული მუსიკა ავირჩიეთ, ეს იყო და ეს.
შემდეგ მუსიკა  ყველაფერი გახდა...
-კი, იციი, მუსიკა ჩემი ცხოვრების ფონია, -„აუტსაიდერი“  ის წრეა, რომლის შიგნითაც დავბორიალობ. არ მიყვარს ამ წრეს გარეთ ყოფნა. ეს ჩემი ყველაზე დიდი საქმეა, მთელი ჩემი სიყვარული, ტკივილი, მშვენიერება...  იცი ეს რამხელა რამეა ჩემთვის? - მეკითხება ის და თავადვე მპასუხობსს, - „აუტსაიდერი“  ეს  უფლის ადგილია ჩემს გარშემო...
ამიტომაც არ შემიძლია, მუსიკა პროფესიად გავიხადო. ადამიანს, რომელსაც სამსახური არ მაქვს არც მინდა. მაგრად არ მაინტერესებს პროფესია,- თუნდაც ხუთიათასი დოლარი მქონდეს ხელფასი, და პრემიები კიდევ.  უბრალოდ, არ შემიძლია პარლამენტარი ვიყო, ან აქტივისტი, ან  აფერისტი...  ვიზიარებ ასეთი ხალხის მწუხარებას.  ვიცნობ მე ადამიანებს, რომელთაც სტკივათ, ის საქმე, რომელსაც აკეთებენ,  მაგრამ ისეთი დროა ახლა, ფული წყვეტს ყველაფერს.  მეც ვიყავი შეჩვეული ფულს,  მეც მქონდა, მაგრამ ახლა აღარ მაქვს, გავთავისუფლდი მისგან და ბედნიერი ვარ.  ფული რომ ჰქონდეს ადამიანს, საქართველოში არ  გაჩერდება,  გამოთაყვანდება და იმიტომ.  ფული იმისთვისაა, რომ წახვიდე, დედამიწას დაარტყა  წრეები  ფეხით,  ველოსიპედითაც არ ვამბობ.  სახლიც არ უნდა გქონდეს და კარი. სასტუმროშიც არ უნდა გაჩერდე.  ნაკრძალში  უნდა ჩადგა შენი საკუთარ კარავი და მერე სხვას დაურეკო იქიდან, უთხრა: ჩამოდი რა ჩემთან, ჩემს ტყეში, ერთად დავანთოთ  კოცონი, გავთბეთ...  აი ასეთი ცხოვრება მინდა. უჩარჩოოდ,  ყველაზე მაგარია. ნორმალური შეგნების სახელმწიფოებში  ასე ცხოვრობენ ადამიანები, მათ არჩევანი აქვთ,- ან უნდა აკონტროლო ვიღაცა, ან  თავი აკონტროლებინებო მათ.  
-სხვა  გზა  არ არს?
-კი მესამე შემთხვევაცაა, როცა შენი სახელმწიფო გცემს პატივს და გითავისუფლებს მოქმედების არეალს. მაგრამ ეს ჩვენ არ გვეხება. აქ ასე არ ხდება,  პირიქით აქ აზროვნებას ხელოვნურად გვიცვლიან და უკვე ღვთის ნებით კი არა,  ვიღაცის მოგონილი კანონმდებლობით ვცხოვრობთ, სხვის წესებს ვექვემდებარებით. არა და არ შეიძლება ასე. მე ღმერთის მწამს, მჯერა, ქრისტიანი ვარ, მეტი კანონი რა შევასრულო? 
-როგორ ფიქრობთრატომ შექმნა ეს იტუაციათუ  სულ ასე იყო?
-ეს ყოველთვის ხდება, ყველგან.  ჩვენთან განსაკუთრებით გაგრძელდა. უკვე ძალდატანებით მონობას დაემსგავსა ეს ყველაფერი.  ჩვენს ტვინებში ვიღაცის ტვინებია ჩაყოფილი და ის მოქმედებს. რამდენი ხანი უნდა ატრიალონ ჩემი ტვინი, ასე ღომივით? სახელწიფო,  სადაც კონსტიტუცია ვერ ყალიბდება და სულ რეფორმებია არშემდეგარი სახელმწიფოა. არშემდგარ სახელმწიფოში კი, არშემდგარი დემოკრატიაა,- არდასრულება.  ასეთ უსასრულობაში ვართ  გაჭედილები.  არ შეიძლება. ვითომ დემოკრატიისკენ  მივილტვით დღე და ღამე და  მონები გავხდით, თავისუფლების მონა თუ ხარ, ეს უკვე  არაა თავისუფლება.
-უფრო კონკრეტულად, რას გულიხმობთ?
-იმდენი რამე ხდება, რას გაიგებ. ეს ყოველდღე კანონების ცვალებადობა რა უბედურებაა, მე საერთოდ არ მაინტერესებს, სად რომელ პუნქტს შეცვლიან იმიტომ, რომ  უსაქმური ვარ,  მაგრამ ვიღაცები ხომ მუშაობენ და  მეცოდება ეს ხალხი.  ვიღაც ფულიანი კაცი გაიჩითა,  რომელიც თურმე ვიღაცეებს აფინანსებდა ამ მთავრობაში  და ამაზე აქვთ ახლა „რაზბორკები“, მე რა შუაში ვარ ხომ?  მაგისთვის ფული მე არ გამომირთმევია და შენ  არ აგიღია.  ჩვენ რატომ გვაწუხებენ?
კიდევ კარგი  ფული გაქრა ჩემი ცხოვრებიდან  და ამით მაინც ვარ ბედნერი.  შემოქმედ ადამიანს ყველამ უნდა დაანებოს თავი. დემოკრატია მაშინაა დემოკრატია, როცა თავისუფალია, მას ყველგან მწვანე უნდა ჰქონდეს ანთებული, ყველა ნორმალურ სახელმწიფოში ასეა.  აქ კიდევ იცი რამდენი ხელოვანი  ოცნებობს ქვეყნიდან გაქცევაზე.
-ხო, მაგრამ არიან მუსიკოსებიცრომლებიც მშვენივრად გრძნობენ თავს ასეთ პირობებში. უფრო მეტიც,  დღესგანსაკუთრებით მომრავლდნენ ე.წ. ხელისუფლების მეხოტბე მომღერლები
-მათ მე „სამეფო კარის მუსიკოსებს ვეძახი“ დაკვეთაზე მუშაობენ და ყველა სახელმწფოში ხდება ასე. ეს  მათი არჩევანია და ტრაგედია არაა. უნდათ ასე არჩინონ ოჯახი. მართალია, საქართველოში ამ საქმით ოჯახს ვერ არჩენ, მაგრამ ვთქვათ, არიან მუსიკოსები, რომელთაც სილიკონის ტუჩები უნდათ, იმ სილიკონს ყიდვა ხომ სჭირდება?  ზოგს რა ჭირს იცით? გონიათ, რომ თუ იქ არ იქნებიან სადაც ეძახიან ავტორიტეტები ვერ გახდებიან. არა და მსოფლიოში არსებობენ მომღერალები, მილიონერები არიან,  მაგრამ სულ ფეხებზე კიდიათ წოდებებიც,  ვარსკვლავებიც  და ავტორიტეტებიც.  ანდერგრაუნდის ადამიანები, რომლებიც 27 წლის ასაკის ზემოთ არ მიდიან, მაგრამ ლეგენდებად რჩებიან. ჯენის ჯოპლინი, იგივე მორისონი, ჯიმი ჰენდრიქსი... ჩვენთან  სანამ 80-90 წელს არ მიაღწევენ და ვარსკვლავს არ გაუხსნიან, იქამდე არ ჩერდებიან და არც კვდებიან. 
-ჩვენთან ვინ იყო ლეგენდა?
-ძალიან ბევრი გვყავდა ჩვენც. მაგალითად, ჰამლეტ გონაშვილი უდიდესი ადამიანი. კინომუსიკა  ავიღოთ, თუნდაც  გია ყანჩელი, ყველაზე  მარტივი და ყველაზე მაგარი,- ესაა მუსიკა. ეს მიყვარს მე, ბევრი თითები, რომ ურევია და ერთი წვეთი ოფლი არა აქვს,  ეგ მუსიკა არაა, სუნი არ უნდა აგდიოდეს,  მაგრამ თუ შენს საქმეს ემსახურები სუფთა ოფლი მაინც უნდა გამოგდიოდეს.
,,პროვინიალი“, პარტია და  კომერცია...
-„აუტსაიდერს“ თავის დროზე „პროვინციალი“ ერქვა....
-კი, ეს ის დროა დიდი კონცერტის გაკეთების საშუალება, რომ არ გვქონდა, ეს  ან თბილისში იყო შესაძლებელი, ან მოსკოვში.  მოსკოვზე  არც ვოცნებებდით , თბილისში  კიდევ  სოფლელებს გვეძახდნენ,- პროვინციალებს, ჩვენც დავთანხმდით, -  მოდი ვიქნებით „პროვინციალი“,  მერე  „პროვინციალ ბენდი“  დავირქვით. ასე გვერქვა მანამ, სანამ გასვლა არ გადავწყვიტეთ,  შემდეგ  „აუტსაიდერი“ დავირქვით.
-რა ჯდებოდა მაშინ  გემოვნებიანი მუსიკის კეთება?
(რობი რუსული ანდერგრაუნდის უთვალსაჩინოეს ფიგურა პეტრე მამონოვთან მეგობრობდა. სწორედ მის სტუდიაში ჩაწერა "აუტსაიდერმა" თავისი პირველი ალბომი "inside" მოსკოვში 1992 წელს. სხვათა შორის, ეს ალბომი პირველი ფირფიტა იყო ქართული როკ-ჯგუფების ალბომებს შორის, რომელიც საზღვარგარეთ ჩაიწერა. სწორედ „აუტსაიდერი“ იყო ერთადერთი ქართული კოლექტივი, რომელმაც 1991 წელს მონაწილეობა მიიღო ჯერ ტალინის, შემდეგ მოსკოვის საერთაშორისო ალტერნატიული მუსიკის ფესტივალზე).
-„აუტსაიდერის“  ღირებულება სულ  35 ათასი დოლარია, რომელიც 1991 წელში  მოსკოვში ჩავიტანე. ეს  ჩემი ცხოვრების ბოლო ფული იყო, ავიღე და დავდე, იმისთვის, რომ ჯგუფი გაკეთებულიყო. მას შემდეგ  კაპიკი არ მიმიმატებია  და  სარგებელიც არ ამიღია იქიდან არაფერი, გარდა იმისა, რომ ახლა თქვენ მასზე გესაუბრებით,  მართალი გითხრა, სიყვარული  ყველაზე დიდი სარგებელია ჩემთვის...
რატომაა თქვენი მუსიკა კომერციულად არამომგებიანი?
-ჯერ ერთი და, მე ვინ შემიშვებს კომერციაში. საქართველოში კომერციული გზა მაშინ იხსნება, თუ რომელიმე პარტიის წევრი და მუსიკოსი ერთდროულად იქნები.  არა, გაფიცებთ  ყველაფერს მუსიკოსმა, პარტიაში რა უნდა აკეთო? კაი ვიყო მხატვარი, ვიღაც ვხატო  და ვიღაცის გემოვნებაზე ვიმუშაო? არა ესეც არ  შემიძლია...
-როგორ ფიქრობთისინი როგორ ახერხებენ ამასთქვენ რომ  „სამეფო კარის მუსიკოსებს" ეძახით?
-რ ა გითხრათ, ალბათ ისინი ძალიან სუსტები არიან იმისთვის, რომ შემოქმედებითად იცხოვრონ.  ყველაზე მოკლე გზა წარმატებისკენ ისაა, რომ ჩაბარდე. ბევრი  მუსიკოსია ასე, მთელი ხელოვნება ასეა. არ ვიცი რისი ეშინიათ?  ერთი წამით წარმოიდგინონ ჩემი მდგომარეობა და დააყენონ თავი ჩემს ადგილზე. შიში მერე ნახეთ,-  გული გაუსკდებათ.  მე შევეჩვიე უკვე,  გამოვშტერდი და არ ვიცი რა დამემართა.  მახსოვს მუსიკა, რომ დავიწყე, სულ იმას ვამბობდი,- მე მუსიკაში  ფულს ავიღებ,  ეს როგორ უნდა გავაკეთოთქო!  ვხარჯე  და ვხარჯე რაც მქონდა. შემეშალა რა, პირდაპირ უნდა მეთქვა მეც,- ფული მინდა და ყველაფერს გავაკეთებ მეთქი, მაგრამ არ შემეძლო. „ბანძ“ სახელმწიფოში ვცხოვრობდი და მაშინ ფულისთვის, რომ ხელი მოემკიდა ძალიან ცუდი ადამიანი ვიქნებოდი. ახლაც არ შეცვლილა არაფერი, „ბაზარი არაა“  წყალიც გვაქვს,  გაზიც და შუქიც, მაგრამ  ყველაზე დიდი სინათლე  რა არის იცით? ადამიანი, რომ  შინაგანადაა განათებული, რომ უხარია. ქუჩაში რომ გადიხარ და მომღიმარი სახეები აქვს ყველას, თბილი სიტყვებით, რომ საუბრობენ. „გენაცვალე,  გეხუტუნე“  სადაა ახლა ასეთი რამე, არაა...  ისეთი მაგარი სიტყვები გვაქვს ამ დალოცვილ ქართულში,  რატომ უნდა ჩამინაცვლონ სხვა ენით არ მესმის,  რად მინდა მე ამერიკელის ღიმილი და ჯღანვა. 
სიყვარულისაბჭოთა კავშირი და  ომი...
-არაფერი არ შემოგვრჩა, გამარჯობა ჩვენ არ ვიცით და სიყვარული. ეს სიტყვა, დღეს მხოლოდ სქესობრივ ურთიერთობებს უკავშირდება, ხომ შეიძლება უბრალოდ მიყვარდეს არა? აი ქუჩაში, რომ დავდივართ ერთმანეთს, რომ არ ვიცნობთ არ შეიძლება  უბრალოდ მივიდეთ ერთმანეთთან და ვუთხრათ რომ გვიყვარს? ეს კულტურა არ არსებობს საქართველოში სიყვარული ვერ მიგვაქვს  ერთმანეთამდე. აუცილებელია, დღეები გვქონდეს სიყვარულისთვის?
-თქვენ ხომ ბევრს უყვარხართ, როგორ ფიქრობთ აღიარება საკმარისია ხელოვანი ადამიანისთვის?
-ტყუილია და დამღლელი ყველაფერი, რამხელაზე ეშლებათ იცი ვინ ვარ? ბედნიერებაა, რომ  ბევრ ადამიანს ვუყვარვარ, დიდი პასუხისმგებლობაც თავისთავად. მე სცენაზე მათ ინტერესებს ვიცავ. ყოველი კონცერტი კი, ჩემთვის ომია. იცი როგორი დამღლელია?  უბრალოდ ჩემთვის მინდოდა სიმღერა  და  იცით სად აღმოვჩნდი? აუუუ  მიდის დიდი ომი...  ამას ქვია პოპულარობა?  
მამაანდერგრაუნდი და ახალი კლიპი
-დღეს ქართულ მუსიკაში ანდერგრაუნდი არ არსებობს, არ არის მოთხოვნა და იმიტომ. ზოგს ჰგონია,  რომ რაღაც არის და ეჩვენებათ კიდეც,  რომ ემსახურება  მას. ვერ გეტყვი, ან მთლიანად ყველანი ანდერგრაუნდში ვართ, ან და  არ არსებობს და ეგაა.  საქართველოშია ახლა ასეთი პერიოდია, ვერც იქნება. თაობების ომია გაჩაღებული, „ რაზბორკები მიდის“- მამები ეზიზღებათ შვილებს.  მე მამაჩემის შვილი ვარ და მაგრად მიყვარს მამა, მასზე მაგარი, როგორ უნდა ვიყო, ვერ ვხვდები. შეიძლება ჩემს საქმეში  ძლიერი ვარ, მაგრამ მამას  ვერაფრით  შევედრები. მას  ცხოვრებაში არ დაუკრავს. არც უმღერია, მაგრამ  ისეთ გემრიელ პურს აცხობს, მაგნაირი არსად  მინახავს, თონეში მუშაობდა მეპურედ და  დედაჩემი პურის  ფქვილს მაღაზიაში ყიდულობდა, არასდროს  მოუტანია მამას თონიდან.  აი,  ასეთი პატიოსანი კაცი იყო და როგორ  უნდა ვებრძოლო ახლა მე,  მას?
-სამომავლო გეგმებზე რას გვეტყვით,  რას უმზადებ შენს აქტიურ გულშემატკივარს?
 - ცოტა ხნის წინ დამირეკა მეგობარმა,  რაღაც  კინომუსიკაზე შემომთავაზეს მუშაობა, თუ არ ვცდები დუტას პროექტია. იქამდე კი ნუცა კუხიანიძემ მომაწოდა  ახალ კლიპზე მუშაობის იდეა.  ნუცასთან ერთი კლიპი „დიმპიტაური“ უკვე გავაკეთე,  მეორე რადიკალურად განსხვავებული იქნება. ნუცამ მომიყვა, როგორი ხასიათის  უნდა იყოს კლიპი  და იმის მიხედვით ვაკეთებ მუსიკას. „მიხარიას“ პონტია, აი რომ ჩაგარტყამენ და გიხარია, რომ გაგინებენ და მაინც გიხარია, აი გაქცევა რომ გინდა,- შორს...

სალომე სორდია
www.presage.tv

суббота, 18 февраля 2012 г.

მაა.....



წამიყვანე რა გთხოვ... წამიყვანე რაა... იცი როგორ მინდა წამოვიდე? ხო იცი არა?
რატომ არასდროს შეგიძლია? რატომ, არც ერთხელ?
ხმას არ ამოვიღებ გეფიცები, შენ მხოლოდ წამიყოლე რა, მერე თუ არ გინდა შენთან ვიყო წავალ, და ისევ ისე იშვიათად გნახავ, როგორც ახლა ვაკეთებთ ამას...
დავიჯერო შენ ვერ ხედავ? ხედავ... მშვენივრადაც ხედავ, მაგრამ ესეც "მეორეხარისხოვნების" ბრალია ალბათ. მოდი გაიხსენე ყველაფერი კარგიი, ხომ ხედავ ჩვენ ისევ კარგად ვგრძნობთ თავს, ყველაფრის შემდეგ, ისინიც ასე იქნებიან დამერწმუნე, ამით არც არაფერი შეიცვლება არავისთვის... წამიყვანე რა გთხოოვ, წამიყვანე თუ გიყვარდე...


***

მამ მინდა გაგაცოცხლო, რომ მერე მაგრად ჩაგიკრა გულში და არასდროს მოგცე ჩემი დავიწყების უფლება,  მინდა ჩაგეხუტო და გაგძნობინო ჩემი გულისცემა.  მინდა იცოდე, როგორ ძალიან მჭირდები და რა უსაშველოდ მენატრები . მინდა თვალებში შემოგხედო, იმ თბილ თვალებში ახლაც რომ სიბრალულით მახსენდება და მერე მეტირება, მინდა გიყურო, უსასრულოდ გიყურო, რომ  ყველა უშენოდ გატარებული წუთი ავანაზღაურო. მინდა ყველაფერი მოგიყვე მაა, მინდა შემომხედო, მომეფერო და მომისმინო.ძველებურად მამ, ისევ ისე როგორც მაშინ, ადრე ბავშვობაში... ყველაფერს თავიდან დავიწყებდი მაა, ისე გავაკეთებდი შენ, როგორც მოგინდებოდა. ყველაფერს გავაკეთებდი მამ შენთვის, რომ გაგხარებოდა, ყოჩივარდებს დავძებნიდით  დათოვლილ მინდვრებში და  დედას მივართმევდით როგორც გვჩვეოდა. მაკლიხარ მამ და ყველა ის წუთი  მტკივა, შენი თავი რომ წამართვა. გახსოვს რა კარგად ვიყავით მამ? ხომ გახსოვს ყველას როგორ გვიხაროდა ერთმანეთი. ახლა დავიშალეთ, არც ერთი არ ვართ ერთად, თითქოს სიყვარულიც გაიცრიცა და გრძნობებიც  შემოგველია მამ ... გაგვეფანტაა ძალით შეკოწიწებული მოგონებებივით წაიღო ქარმა. მტკივა ყველა  შენი აუსრულებელი  ოცნება მტკივა მამ და ყველა შენი უწყინარი სურვილი...  დედა მტკივა მამ, ჩემი საწყალი დედა ჩვენ, რომ არ ვყავართ და  შეც რომ მიატოვე, სულ მარტოა მამ, რომ იცოდე როგორ მინდა შენი წილი სიყვარულიც მას ვაჩუქო, და არ გამომდის არაფრით გამომდის მამ... ვერ მოვასწარით, ვერაფერი მოვასწარით საერთოდ, სიყვარული ვერ მოვასწარით ერთმანეთის და ბედნიერება ამ სიყვარულით... დაუსრულებლად შემიძლია გელაპარაკო მაა, დაუსრულებლად შემიძლია ვიტირო, წავშალო მინდა მეხსიერებიდან ის საშინელი წუთები შენი თავი რომ წამართვა, დავივიწყო მინდა... მხოლოდ იმ დღეებს გავიხსენებ, ყველაფერი რომ გვიხაროდა ნათელი რომ იყო, ფერადი და მხიარული... მერე ყველაფერი განაცრისფრდა და ახლაც ბნელია მაა, ახლა პალიტრაზე მხოლოდ სევდისფერებია დარჩენილი და ის შენი გოგოც არ არის ისეთი შენ რომ დატოვე, შეიცვალა მაა, ყველაფერი შეიცვალა, ყველაფერი.... მიყვარხარ მამ, მიყვარხარ და სიგიჟემდე მინდა ერთხელ მაინც ჩაგეხუტო...


***
გაყინული ხელი შეგახე, იგრძენი? შენთან მოვედი, დიდი ხნის მერე, მონატრებული, სევდიანი , დარცხვენილი... მინდოდა, მოგფერებოდი მაგრამ ცივი ანარეკლი შემეგება მხოლოდ .. უსაზღვრო ტკივილი ჩაგბუდებოდა თვალებში, თან ვგრძნობდი გიხაროდა,  ცივ მიწას რომ ვეფერებოდი....ჩუმი იყავი, ცივი და დამუნჯებული... არა და როგორი თბილი მახსოვდი ყოველთვის... მენატრები და  იცოდე, რომ  შემიძლია შენს ერთ გამოხედვად, შენს ერთ სიტყვად დავთმო ნახევარი სიცოცხლე!
რომ იცოდე როგორ მაკლიხარ და რა ძალიან მჭირდები, ალბათ ისე, როგორც არასდროს არავის  არავინ და არაფერი.  არ გეწყინოს გთხოვ, შენზე ფიქრებს რომ გავურბივარ ვერ წარმოიდგენ რამხელა ტკივილით მევსება გული,  იცი რამდენჯერ მინატრია ჩემს გვერდით ყოფილიყავი, თუნდაც მუნჯი, თუნდაც ხეიბარი, ოღონდ მეგრძნო რომ ჩემს გვერდით იყავი, მიყვარხარ მაა და არასდროს იფიქრო რომ შენს დავიწყებას შევძლებ, მთელი არსებით მიყვარხარ  და სანამ ეს არსება იარსებებს ჩემი სიყვარული არ მოკვდება გჯეროდეს...  

пятница, 20 января 2012 г.

თვალებს არ ვახელ, მეშინია ვერაფერი დავინახო....


თვალებში მიყურე, ხომ მხედავ?
–გიყურებ ხოო,..
–გიყვარს?
–მიყვარს...
–ძალიან?
–ძალიან...
***
შემდეგ ათასი სისულელე იყო, არც ერთმა არ ვიცოდით რატომ, რა დაგვიშავა ამ ერთმა უწყინარმა სიყვარულმა. დავყვებოდით და ვშლიდით ყველა იმ ამოტვიფრულ გრძნობას,  რომელსაც ალბათ, ფიქრობდა, რომ ყრუ კედლები უკეთ გრძნობდნენ, ვიდრე ის,  ვინც „მას სამყაროზე მეტად უყვარდა“...
 სიყვარული აუხსნელი იცოდა, რაღაც თავის ფერებში, თავისსავე მოგონილ სფეროებში, თავისავე შექმნილ სამყაროებში... ჯერ ვერ უტყდებოდა...  შემდეგ ჩვენ დავიწყეთ მეგობრობა. გავიზარდეთ თითქოს და მივხვდით სისულელების კეთება, რომ არ იყო აუცილებელი.  ყოველთვის ერთად ვიყავით. ის,  მესამე ჩემთან იყო. მე ერთგვარი ძაფი აღმოვჩნდი მათი დამაკავშირებელი.  ორივე უზომოდ მიყვარდა, ერთი უფრო ჩემი იყო, მხიარული, ფერადი...  მეორეს,  მეგონა ვერასდროს გავუგებდი, ჩუმი იყო და რთული, იდუმალი,  რაღაცნაირად, რომ გაშინებს და ჭკვიანი უზომოდ.  ყველაფერი იცოდა, რაც აქამდე მოხდა და ისიც, რაც ოდესმე უნდა მომხდარიყო. ყოველთვის ვფიქრობდი, ნეტა ეს ადამიანი ბავშვი არასდროს ყოფილათქო, მერე თავადვე ვხვდებოდი, რომ ღმერთს მისთვის ეს ასაკი დაენანა. ხო, მას არასდროს ჰქონია ბავშვობა, უფრო სწორედ, კი ჰქონდა მაგრამ იმდენად მძიმე იყო, რომ შეძლო და წაშალა...  არასდროს საუბრობდა იმაზე რაც ნახა, რასაც ყოველდღე გრძნობდა. ახლაც მახსოვს ღრმა ბავშვობის ანარეკლი, სკოლაში, რომ მივდიოდი ხოლმე,  ჩემს წინ მტვრიან ქუჩაზე მიაბიჯებდა პატარა ბიჭი დიდი ჩანთით, რომელსაც არასდროს არავინ აცილებდა. მთელი გზე ამაზე ვიცინოდით მე და ის, მესამე „მას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“  შემდეგ ჩვენი გზები იყოფოდა.  ვიცოდით, რომ ის იქ დადიოდა, სადაც ბავშვები, თან სწავლობდნენ, თან ეძინათ და თან ჭამდნენ.., მაშინ ისიც კი არ ვიცოდით, რომ ამ ბავშვებს ობლები ერქვათ. ზოგჯერ უბრალოდ ჯობია, რაღაც არ იცოდე და მორჩა...  
***
ჩვენ ერთმანეთი გავიცანით, წლების შემდეგ, იქ,  სადაც ბავშვები სწავლობდნენ კიდეც, იძინებდნენ კიდეც და ჭამდნენ კიდეც. მაშინ არ ვიცოდით, რომ ჩვენს კლასში ის პატარა ბიჭი იჯდა ვისზეც მთელი ბავშვობა უაზროდ ვიცინოდით. მასთან არაფერი შეცლილა თითქოს, ისევ ჩუმად დააბიჯებდა და ისევ ვერ გვიყურებდა თვალებში. ახლა ჩვენც  ობლები ვიყავით, მეც და ის მეორეც „მას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“  კი, კი  ჩვენ ინტერნატში გავიცანით ერთმანეთი... არ მოგვეწონა საშინლად. შემდეგ,(აი, რომ ვთქვი მივხვდით არ იყო აუცილებელი სისულელეების კეთებათქო) ჩვენი მეგობრობა დაიწყო, თითქოს მივხვდი, რომ არიან ადამიანები რომელთათვისაც, უბრალოდ აუცილებელია არსებობდე. ბევრი მასწავლა, (ცხოვრებაც და ხაჭაპურის გამოცხობაც.) იშვიათად ვხედავდით ერთმანეთს, მაგრამ მაინც დიდ დროს ვატარებდით ერთად. ნელ–ნელა ვატყობდი, რომ სიცილი ისწავლა, იქამდე მხოლოდ ჩვენ ვიცინოდით. მე ფიქრი ვისწავლე, და იმანაც „მას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“  შემდეგ დავტოვე ორივე და წამოვედი, რაღაც პერიოდი  ერთად იყვნენ, ორივე კარგად.  შემდეგ ის „მას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა“  მიხვდა, რომ ვერასდროს შეძლებდა მასთან ცხოვრებას და სხვამ „გაიტაცა...“  მე ქორწილში ჩავედი...  ისიც ვნახე, სხაგან ოღონდ, ცხელ ყავას ვსვამდით, წვიმდა, ის ისევ დამუნჯებული მიყურებდა, ახლა ის სიცილიც არ იცოდა, ძლივს რომ ისწავლა.
***  
 მერე ჯოჯოხეთი იყო და ისიც წავიდა... არც ზარი,  არც წერილი, აქ ყველაფერი რიგზეა. იქ არა. უცხო ქვეყნის პაპანაქება მზესთან ერთად, მთელი ცხოვრების ტკივილი სწვავს და ფიქრობს, ვერ გაუგია, რატომ უნდა ეცვას გოლგოთას... არ სძინავს, დააქვს  ბლოკნოტი  და იწერს,  გამალებით უძგერს გული და ამ გულისცემას ინიშნავს, რომელიც დღითიდღე უფრო და უფრო უსუსტდება. დროში მოგზაურობს, ხან ჩემთანაა, ხან სხვასთან... მირეკავს, ყველაფერი აინტერესებს...  არ ვიცი რაზე ვესაუბრო, მისი საუბარი ისევ რთული გახდა ჩემთვის.  მერე კონცენტრირებას მასწავლის, რომ ადვილად შევძლო დროში მოგზაურობა,  მისი ნახვა რომ მომინდეს.  უნიჭო ვარ, ვერაფრით ვისწავლე,  ახლა ვხვდები რატომაც უნდა მესწავლა და ყველაფერზე მეტად ვნანობ, რომ  არ შემიძლია.
***
ჩამოვიდა, ვახარე... სურათი გავუგზავნე იმ ბავშვის, რომელიც სხვა კაცის , და იმ ქალის იყო  „მას  რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“ ცუდად გახდა. გაჩუმდა.  შემდეგ ვნახე...  იმ ჩანაწერების არსებობა გავიგე,   რითაც სუნთაქავდა. ბევრი ტკივილი იგრძნო და ტრაგედიებიც დაემატა, ვიღაცასთან ერთად წავიდა და მარტო ჩამოვიდა, ვიღაც ვერ მობრუნდა... ეს კი დაცლილი, მერე ისიც დაიცალა „ამას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“  ცუდად იყო, მეორე ბავშვი დაკარგა... გამოიფიტა... მეც გავუცხოვდი,  ჩემი სამყარო შევქმენი.  იშვიათად ვრეკავდი, ზოგჯერ ზარებსაც არ ვპასუხობდი, ნახვაზე ხომ ზედმეტი იყო საუბარი. დრომ დაგვაშორა და სივრცემ.  ვხვდებოდი, რომ ძაფი ნელ–ნელა წყდებოდა. დავურეკე. იწუწუნა,  რანაირი მეგობრობა იცითო, სულ მე უნდა მახსოვდე შენ ზარებსაც არ პასუხობო. თავი ვიმართლე,  ვუთხარი,– ძალიან მიყვარხარ და რა მნიშვნელობა აქვს როდის დაგირეკავთქო. აქვსო,– მითხრა გულდაწვეტილმა და მივხვდი, ვიგრძენი მისი ყველა ტკივილი. ისეთი გრძნობა, მქონდა, რომ დედამიწაზე ერთი კაცი არ მოიძებნებოდა, ისეთი ვისაც უანგაროდ უყვარდა. ვისაც შეეძლო ჩახუტებოდა და უბრალოდ გულით ეთქვა, რომ ყოველთვის გვერდში დაუდგებოდა. როგორ მინდოდა იმ წუთას მე ვყოფილიყავი ეს ადამიანი, მაგრამ შორს ვიყავი და არც კი მითქვამს, ახლა როგორ ვნანობ, როგორ მცხვენია ყველა იმ დუმილის, ყველა იმ უპასუხო ზარის...  

***
-არ წახვიდე რაა... (ჩუმადაა) მნახავ?
-შეიძლება ვერასდროს, ცუდი შეგრძნება მაქვს...
-ნუ მაშინებ. (ძალდატანებით იცინის)
-კარგი, გამოგივლი წასვლამდე.
-იქნებ მითხრა სად მიდიხარ?
-შორს სალ, შორს...
არ გამოუვლია, ჩემი მეგობარი წავიდა.
***
დაბადების დღე ჰქონია, როგორ არ გამახსენდა, მათი დაბადების დღეები, ხომ მიყოლებით იყო. ჯერ იმას აქვს „ამას  რომ სამყაროზე მეტად  უყვარდა“  და მერე თავად.  იმას მივულოცე, ამისი დამავიწყდა. არა, მაინც ის უფრო მყვარებია?  დღეს დავურეკავ, ვითომ დღეს მგონია... მოვემზადე, უნდა დავურეკო, არ გავიდა... მერე რამდენიმე სიტყვა დავწერე, სასხვათაშორისოდ –„საშ გილოცავ, მინდა ბედნიერი იყო და ჩვენთან იყო.“  
***
სამსახურში ვარ, ახალი ამბების ქრონიკას ვათვალიერებ უცხოურ საიტებზე.  ვხედავ, ავღანეთში დაიღუპა ქართველი ჯარისკაცი.  ფოტოებს ვუყურებ, გული მწყდება, არაფერი მახსენდება... შემდეგ ჩემი რედაქტორი იწყებს წუხილს იგივე ფაქტზე, ამბობენ, მეორეც აფეთქდა ქართველი, მაგრამ ჯერ არ ახმაურებენო. მერე ერთმანეთს გადავხედეთ და ერთად მოვთქვამდით.  ვინ იცის საწყალი სად გდია, ვფიქრობ, ჩემთვის და მაინც არაფერი მახსენდება.
 ***
-მაგარი ღვინოა, გოგის...
-იის, ნაქები?
-ხო აბა, საფერავი...
-სალი რატომ არ სვამ? მეკითხება ეკა
-სალი ჩვენთან არ სვამს, პასუხობს ქალბატონი დალი, ჩემი რედაქტორი. (აქაც იციან ჩემი ლოთობის ამბავი.)
შობას აღვნიშნავთ, ღვინო კარგია, მე არ ვარ კარგად. რაღაც შინაგანი შფოთვა მიპყრობს და ვერ ვხვდები რა შეიძლება იყოს ამის მიზეზი.  ვფიქრობ და არაფერი მახსენდება საერთოდ. ქეიფი ქრძლედება, ვდგები და კაბინეტში შევდივარ. რაღაცნაირად ვარ და ვხუმრობ ხასიათის გამოსაკეთებლად... მერე საათს ვუყურებ,  რომელია?  რატომღაც კედლისკენ არ გამიხედავს. ტელეფონზე ხუთია  და ზარიც, ვიღაცას ურეკია...
-ვაიმე რა ოქროს, ნომერიააა...  ისევ ვცდილობ უკბილო ხუმრობას და რატომღაც ვრეკავ, არა და არ მჩვევია.
ზარი გადის,
ერთი,
 ორი,
 სამი.
-თქვენი ზარი იყო.
-არა, დემნა გირეკავდათ.
 -ვიინ?
მიკვირს და ტელეფონი ითიშება.  მე ისევ არაფერი მახსენდება, უბრალოდ ეგაა, რომ უეცარი შიში მიპყრობს.  უცნაურია, არც ეს მჩვევია და მაინც... ისევ ზარი ისმის. შეშინებულ ხმას შეშინებული ვპასუხობ.
- კი სალო ვარ, თქვენ რომელი ხართ და  რა ხდება საერთოდ?
-არაფერი დემნა შამუგიას აინტერესებდა საშკაზე ხომ  არ იცი რამე ახალი?
 -რა უნდა ვიცოდე?  ვპასუხობ კითხვითვე და ღმერთო, ისევ არ მახსენდება არაფერი.
-ა, თქვენ არ იცით? კარგით კარგით არაფერი.  მპასუხობს დაბნეული ხმა და აპირებს ტელეფონი გამითიშოს.
 -მაიცა არ გათიშო, სადაა საშკა? ვეკითხები არეული.
-ავღანეთში, მპასუხობს ხმა და ყველაფერი ჩერდება.

***
გაშეშდა სამყარო და სხეულიც ამ სამყაროში....
ვერ ვიგრძენი....
 ჩუმად ვარ ახლა ყველაფერი მახსენდება. ახლა ვფიქრობ, რომ ის ბიჭი, რომელსაც ავღანეთში შეიძლება დამწვარს მალავენ ჩემი მეგობარია. ახლა ვფიქრობ, რომ ის  დიდჩანთიანი ბიჭი, რომელსაც მთელი ბავშვობა დავცინოდი შეიძლება აღარ მყავს...  მაკანკალებს და ყველაზე ძალიან იმას ვნანობ, რომ არ დავლიე... რთულია ფხიზელი გონებით, ვერაფერ ვახერხებ, ღმერთო რა გავაკეთო.  ახლა ღმერთიც მახსენდება, იმ ქრონიკებივით, რომელიც მასთან, იმ ჯარისკაცთან მაკავშირებს... ღმერთო, მაპატიე, დაეხმარე...  ვლუღლუღებ უაზროდ.  ვფიქრობ, ვინ შეიძლება რამე იცოდეს. ყველგან ვრეკავ....  
 ერთმა რაღაც იცის, ჟილეტმა გადაარჩინა, დამწვარია, მადლობა ღმერთს. მადლობა. ვაგრძელებ ისევ  და არ მჯერა... ესაა საშობაო ზღაპარი? ესაა შობას სასწაულები ხდებაოო? ღმერთო გთხოვ, ახალ მოახდინე სასწაული, გთხოვ გადაარჩინე,  დაიფარე, ვიმეორებ განუწყვეტლივ და თავლებიდან გაყინული სხეულები არ მშორდებიან... გაყინული სიტყვები „ცუდი შეგრძნება მაქვს, შეიძლება ვერასდროს გნახო...“  ახლა მე მეყინება ძარღვებში სისხლი და ადამაინადყოფნის სურვილს მაკარგვინებს ტკივილი. ღმერთო დაიფარე ვევედრები ღმერთს და ნორმალურად ვერც ვიაზრებ რა სათხოვარი მაქვს უფალთან. ახლა მე ვარ ცუდად და მე მეშინია ვერასოდეს ვნახო!  ღმერთო. როგორ ვნანობ ყველაფერს, როგორ მტკივა გული, როგორ მგონია, რომ ათასი რამე დავაკელი. როგორ მგონია, რომ ვერასოდეს იღებდა იმის მეათედსაც რასაც ჩემგან იმსახურებდა. როგორი ძუნწები ვიყავით ადამიანები მის მიმარათ და როგორ ვერ ვიმეტებდით მისთვის იმ მცირეოდენ სითბოს, რასაც ითხოვდა. ღმერთო, ოღონდ დაეხმარე, ოღონდ გადაარჩინე.
 
***
-სოოფ, სანთლები დაანთე რა შენც, გთხოვ...
ვლოცულობ ...
***
დაღამდა. ისევ ზარია, ახლა დედა წუხს, იციოო? არა და როგორ მიყვარსო, ჩემთან იყო წასვლამდე, დედამისზე მელაოპარაკა, ცუდად არის და უნდოდა ემკურნალაო, სოფელში ამბობენ,– ვერაფერს ხედავსო. ტიროდა დედა,– მეც. ის დრო გამახსენდა, იარაღით ხელში რომ დამირეკა. თავი უნდა მოვიკლაო, მაშინ არც მიფიქრია, რომ შეიძლებოდა ოდესმე დამეკარგა. უბრალოდ დავამშვიდე და ვეჩხუბე მეორე დღეს.  არაფერი მითხრა. ჩუმად იყო. - ნეტა ყველა გამოცდას მე რატომ უნდა ვაბარებდეო, ჩაილაპარაკა თავისთვის და წავიდა.  ახლაც მინდოდა გამეგონა, მომესმინა მისი ყოველთვის დამრიგებლური ტონი. ყველაფერს ხელმეორედ გავიგონებდი, ხელმეორედ დავინახავდი, ახლა ვერ  ვხედავ და ისიცი კი არ ვიცი თავად თუ  დამინახავს ოდესმე.  კიდევ თუ შეხედავს  სამყაროს, რომელიც მუდამ უცნაური ეჩვენებოდა და რომელიც მუდამ უსამართლო იყო მის მიმართ.

***
დილა, ვაგონი სავსეა ათასი რჯულის ხალხით, მეც მასაში ვარ გარეული,   თითოეული მათგანივით გაყინული გამომეტყველება მაკერია სახეზე. წუთით ვფიქრდები, ზომბი ხომ არ ვარ, ადამიანი ვარ. ადამიანი, რომელსაც ამ წუთას ყველაზე მეტად ტირილი უნდა.
ვიტირე... მეც ავდექი და ვიტირე ყველას დასანახავად, თითქოს ამით მოწყალებას ვითხოვდი ვინმესგან, ათასი უცნაური, გაშეშებული ადამიანისგან.
-რით დაგეხმაროთ გოგონა?
-მე არაფრით!
მხოლოდ ახლა მახსენდება ჩემი  ჩამოთხაპნილი მაკიაჟი და ცრემლებს ვიშორებ... ექსკალატორზე ჯარისკაცები ამოდიან,
 ექსკალატორზე ჯარისკაცები ჩადიან,
ქუჩაშიც ისინი დადიან, ქუჩის იქითაც...
 მე მეჩვენება თუ დღეს ყველა სამხედრო ფორმაშია?
 -უკაცრავად გოგონა იმ ბიჭებს რა აცვიათ?  ვეკითხები გამვლელს და ირგვლივ ვაცეცებ თვალებს, არ მპასუხობენ...  წუთით მახსენდება ის დრო, მან ჩემთან, რომ გადმოინაცვლა.  –„მთავარია კონცენტრაცია, შენი სულისა და სხეულის შესწავლა, მერე იმოგზაურებ რამდენსაც გინდა, იმოგზაურებ სადაც გინდა.“
ვჩრდები მთავარი პროსპექტის მთავარ მოედანზე... ყველგან ჯარისკაცები არიან, სხვადასხვა, ერთი ასაკის ბიჭები მოძრაობენ,  არ ჩერდებიან... ეს რაღაც ნიშანია, ვცდილობ კონცენტრაცია მოვახდინო, ვცდილობ გადავინაცვლო სხვა სივრცეში, რომ შორიდან მაინც მოვკრა თვალი.  არ გამომდის, არ მაქვს მეტი ძალა.  ფიქრი მეფანტება, არ ვიცი რაზე გავამახვილო ყურადღება. უცებ ვგრძნობ, ერთმა პატარა ბიჭმა, ჩემს სხეულში გაიარა. ოღონდ ეგ იყო, უცნაურად ეცვა. თან რაღაც წაიღო, ღმერთო ეს  რა იყო...
–შენ აქ ხარ? შეძელი და აქ ხარ? დახმარება გჭირდება, რომ ისუნთქო, იმოძრავო... წაიღე, გეხვეწები ყველა ენერგია წაიღე, იმდენი წაიღე რამდენიც დაგჭირდება. – ვფიქრობ ხმამაღლა და ჩემკენ მომართულ ათასგვარ მზერას ვგრძნობ.
 მერე ისიც ვიგრძენი, რომ გამჭოლი გავხდი და ყველა ვისაც ამ მოედანზე უწევდა გავლა ჩემს სხეულში გადიოდა.  ყველა ჩქარობდა და ყველა გახარებული მიდიოდა ჩემგან. უცებ ქალაქი გაშეშდა და მხოლოდ მე ვმოძრაობდი ამ ქალაქში, ყველაფერი უსულო იყო, მე დაცარიელებული, გამოფიტული და გახარებული, მგონია, ყველა ის ჩემი დადებითი ენერგია იმ ჯარისკაცს მივეცი, რომელიც სადღაც ჰოსპიტალში ებრძვის სიკვდილს.

***
სამსახურში რომ მივედი, ქალაქი უკვე თავის კალაპოტში იდგა. შეშინებული ვიყავი, თამთამ დამამშვიდა, ჩემმა თანამშრომელმა,– ყველაფერი კარგად იქნება, ნუ ნერვიულობო. ღმერთო, რა გაცრეცილი სიტყვებია, რამდენმა ადამიანმა მითხრა ბოლო ორ დღის განმავლობაში. და რამდენს ვუთხარი მეც.  ნეტა რა იქნება კარგად.  არ ვიცი, რას ველოდები, ან მე, ან ისინი.
***
დაღამდა... დღეს ადრე დავწექი მინდა დამეძინოს, რომ არაფერზე ვიფიქრო. სიცხე მაქვს, წამდაუწუმ მეღვიძება, უფრო ვერ ვიძინებ... ვსვამ, წყალს. ერთ ჭიქას, ორს, სამს... მესიჯი მოდის,– ახალი ხომ არ იცი რამე? თუ რამეა გამაგებინე რა.  მეც უაზროდ ვკრიფავ დაზეპირებულ ფრაზებს და ვაგზავნი.
მეძინება, ისევ ზარი მაღვიძებს. ისაა  „მას რომ სამყაროზე მეტად უყვარდა.“  ცუდადაა, ნერვიულობს, განიცდის. სანთლებს დავანთებო, ეკლესიაშო წავალო.  არ იმსახურებდაო, - მეც ვეთანხმები.
 ისევ ვიძინებ, კიდევ ზარია... არ ჩერდება ტელეფონი, ჰგონიათ,  მე ვიცი, რა ხდება. აინტერსებთ, როგორაა,  უყვართ,  განიცდიან.  კარგად არის, კარგად იქნება, აი ნახავ, ვეუბნები და თვითონაც არ მჯერა ჩემი სიტყვების. მინდა დადებითი აურა შევუქმნა, არ მინდა ისედაც ცუდად მყოფი კიდევ ცუდი ფიქრებით დავამძიმო.

***
ხუთი დღე გავიდა, კარგადაა. მე მომწერაო, მითხრა ერთმა. მადლობა ღმერთს... მადლობა ღმერთს.

***
-სანთლები მინდა
-რამდენი?
-არ ვიცი, ბევრი, არ დამითვალოთ რა.
წვიმს, ბედობაა, თავშალს ვიკეთებ, პირჯვარს ვიწერ,  სანთლები ნელ ნელა იღვენთებიან... კედლებიდან მოწყალე თვალები მიყურებენ, მადლობა უფალო, მადლობა... გავდივარ, ვსველდები... მიხარია...

***
-საშ, როგორ ხარ, როგორ?
-არამიშავს სალ, ძლივს ლუღლუღებს ხმა
-მადლობა ღმერთს შენი ხმა მესმის, ვეუბნები და თვალები მიცრემლიანდება, არ ვიცი რა ვკითხო. ენა მებმევა. მეშინია კითხვების დასმის, – პასუხების უფრო.
-რამე გტკივაა? ვეკითხები და ვხვდები, რომ იდიოტურ კითხვას ვსვამ...
-ხომ ყველაფერი კარგად გაქვს?
-რა ვიცი სალ, რაც მაქვს ისიც სასწაულია.  ღვთის მადლია სალ.
ძლივს ლაპარაკობს... ჩუმად ვარ, არ ვიცი რა ვკითხო...
-ძალიან მიყვარხარ საშ,  შენს გვერდიით ვარ, თუ რამე შემიძლია.
სიჩუმეა...
-რატომ ვერ გხედავ, გაასწორე რა კამერა.
-არა, არ მინდა ასეთი დამინახო.
უცებ რაღაც ჩამწყდა გულში, მეტკინა ძალიან...
-რატომ? ვეკითხები უტიფრად
-დამწვარი ვარ!
ისევ სიჩუმე...
-მადლობა ღმერთს ცოცხალი ხარ, დანარჩენს ყველაფერს ეშველება, ვეუბნები და მიხარია. რომ მე თვითონაც მჯერა ამ სიტყვების.
–გენერალია მოსული, უნდა გნახოს, ისმის უცხო ხმა.
-ახლავე, პასუხობს ჩემი მეგობარი და მემშვიდობება.
-ღამე შემოვალ თუ დამელოდები.
-დაგელოდები აბა რას ვიზამ, აბა შენ იცი, ძალიან მიყავრხარ
-მეც მიყვარხარ,  მეუბნება და მიდის.
მიხარია, თან გული მტკივა უსაშველოდ, როგორი მილეული ხმა აქვს, რატომ არ დამენახა, დასახიჩრდა? დახეიბრდა? ყველაფერი კარგად იქნება, ვიმეორებ და თავადაც მჯერა ამ სიტყვების.
***
ბნელა...სიჩუმეა, ვიცი რაღაც უნდა მოხდეს, რამდენი ხანია ვიცი... ველოდები, იმას ველოდები რისიც მთელი ცხოვრებაა მეშინია... დროს ვერაფრით ვაჩერებ, ვერც ფიქრებს ვაჩერებ თავში... ირევიან... ბნელა... ჩუმად მივაბიჯებთ ხრიოკ მიწაზე... ბევრნი ვართ, ერთმანეთის გულისცემას ვგრძნობთ. ეს ჩვეულებრივი ამბავია ჩვენთის, დღეს სხვანაირადაა ყველაფერი, ეს უკვე ჩვეულებრივი ამბავი დღეს ყველაფერზე უჩვეულო და უცნაურია...  მერე აფეთქების ხმა ისმის... ძლიერი შუქია... საშინელი ხმაური... ინგრევა, ილეწება, იწვის, კვდება...
***
–პაციენტი კომაშია...
–რამდენი ხანია?
–ხუთი დღეა უკვე...
 არა, ახლა მე არ ვარ კომაში,  ყველაფერი მესმის, უბრალოდ ვერ ვხედავ. თვალები მაქვს დახუჭული და არ მინდა გახელა... ყველაფერი მეწვის, მთელი სხეული, სულიც... ღმერთო, რამდენჯერ უნდა განმეორდეს...  ერთი და იგივე კადრი მიტრიალებს გონებაში, მეხსიერებიდან ვერ ვშლი ხმაურებს, გაციებულ სახეებს, სისხლით დასველებულ ხელებს... ნათებას... მწველს, მხუთავს...
ცოცხალი ვარ,– ვფიქრობ და ვკვდები ისე მინდა თვალების გახელა, იქნებ წუთით მაინც შევძლო ამ ჯოჯოხეთს გავერიდო, არ მინდა დავინახო, მეათასედ ვიგრძნო...
ცოცხალი ვარ,– ყველაფერს ვგრძნობ, ყველაფერი მესმის, თვალის გახელის მეშინია. მხოლოდ...
ჩუმად ვარ... ხმა მესმის... თვალებს არ ვახელ  მეშინია ვერაფერი დავინახო...   

пятница, 13 января 2012 г.

დიასახლისი „ჩემი ცოლის დაქალებიდან:“ არ მინდა სერიალში ის ვიყო, რაც ცხოვრებაში ვარ!



 
 სალომე სორდია
 
გადაღებამდე ფუსფუსია, პავილიონში ხალხი ირევა: რეჟისორი, ასისტენტები, ოპერატორები, საგრიმიოროში მსახიობებს უკეთებენ გრიმს,- თბილად მხვდებიან, წამით მგონია, რომ ნინასთან მივდივარ სახლში, დაქალებიც აქ არიან, კატო იპრანჭება, თინა ჩანთას ეძებს გარდერობში, ვერ პოულობს... ნინას უხერხულობა ეტყობა, (სტუმარი ვარ მაინც) ყავას მთავაზობს, ან ჩაის... ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ დოკუმენტურ ფილმს ვუყურებ სერიალზე, რომელიც ძალიან მიყვარს. 
 

 
დიახ, დიახ! ეს რუსთავი2 -ის ახალი სერიალი „ჩემი ცოლის დაქალებია." Geotime.ge-ს მასპინძელი, კი თავად ამ სერიალის დიასახლისი ნინა, უფრო სწორედ, მსახიობი ანი ტყებუჩავაა. 
 
პავილიონში ყვლას თავისი საქმე აქვს, გადაღება მალე უნდა დაიწყოს. რეჟისიორი გიორგი ლიფონავა, ბოლო მითითებებს იძლევა, რაღაც ძალიან კარგი აურა ტრიალებს. 
-„თქვენ დიდი ხანი დაგჭირდებათ? მეუხერხულება გალოდინოთ." მებოდიშება ანი. - არა, დიდ დროს არ წაგართმევთ, ვპასუხობ და ინტერვიუს ვიწყებთ. მალე საქმიანი რეჟისორი შემოდის,- „ცოტა ხნით უნდა შევწყვიტოთ ეს პროცესი", იღიმის და ჩემი რესპოდენტი გადასაღებ მოედანზე მიჰყავს, გადაღება დიდი ხანი არ გაგრძელდა, სულ რამდენიმე სცენა და ნინა ისევ ჩემთანაა. მაშ ასე ახლა ნამდვილად ვიწყებთ! 
 
-ანი სერიალი დიდი ხანი არაა, რაც ეთერში გადის, თუმცა ხალხმა მალევე აიტაცა, როგორ ფიქრობ, რატომ?
 
 
-კი ყველა „ჩემი ცოლის დაქალებზე" საუბრობს. მეც ვერ გამოვდივარ ამ სერიალიდან, სულ ამაზე მიწევს საუბარი, ყველას რაღაც კითხვა აქვს, ყველა დეტალი აინტერესებთ. მეკითხებიან ბავშვებზე, ქმარზე, დედამთილზე, გოგოებზე. არ ვიცი, რა გითხრათ, რომ გიპასუხოთ,- ამ სერიალში იმდენი შრომა და ენერგია ჩადებული შესაბამის რეზულტატს ვიღებთთქო სწორი იქნება, მაგრამ ასე იშვიათად ხდება ცხოვრებაში, შეიძლება ძალიან ბევრი იწვალო, მაგრამ შედეგი არ მოჰყვეს. ვფიქრობ, ამ სერიალის წარმატების მთავარი პირობა სწორად შერჩეული თემა, მოვლენები და ამბებია. სერიალი მთლიანად დღევანდელობის ანარეკლია და მაყურებელი ჩვენს გმირებში, ალბათ, საკუთარ თავს, მეგობრებს, ან ახლობლებს ხედავს. 
 
-როგორც ვიცი, თქვენი კინოდებიუტი, გიორგი ლიფონავასთან შედგა ფილმში „ჭამა და სექსი" იქამდე რა ხდებოდა თქვენს ცხოვრებში?
 
-მხატვრული ფილმის დებიუტი გიორგისთან შედგა. მანამ რაღაც სეზონი, სერიალ „შუა ქალაქში" გავატარე. რაც შეეხება იმას, თუ რა ხდებოდა ჩემს ცხოვრებში, გეტყვით,- ბევრი რამ. ჯერ თეატრში ვიყავი, შემდეგ რეალით შოუ „დასში" ვიღებდი მონაწილეობას, რუსთაველის თეატრში გავატარეთ ორი სეზონი. შემდეგ ნანუკა ხუსკივაძის გადაწყვეტილებით, რამდენიმე ბავშვი „დასიდან" ათონელის თეატრში მიგვიწვიეს. გამოვიყენეთ ეს შემოთავაზება და სპექტაკლიც დავდგით. სანდრო კაკულიას პიესის „სახურავის" მიხედვით. მთელი დასი, ენთუზიზმზე ვმუშაობდით. ძალიან შეკრული ერთიანი და კარგი გუნდი ვიყავით და დაშლა არ გვინდოდა. ამიტომ მაქსიმალურად ვცდილობდით ყველა შესაძლებლობა გამოგვეყენებინა. ბოლო წლები, სპექტაკლები გაიშვიათდა, ხან რემონტი იყო, ხან რაღაც სხვა პრობლემა, დიდი ხანი არ გვქონია სპექტაკლი, ვხუმრობდით კიდეც, ეს სპექტაკლი მეორედ, რომ დაინიშნოს უკვე ასაკში ვიქნებით და ვერ ვითამაშებთო. შემდეგ დასიც დაიშალა, ზოგი საზღვარგარეთ წავიდა სასწავლებლად, ზოგმა სხვა საქმეს მოჰკიდა ხელი. შემდეგ პაუზა დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში, არაკარიერული, უფრო პირადი და დროც არ მქონდა რამეზე მეფიქრა. 
 
-ახლა თუ მუშაობ, რომელიმე თეატრში?
 
-არა ახლა თეატრში არ ვარ, ეს ტკბილ მოგონებად დარჩა. მართალია არის, რამდენიმე შემოთავაზება, მაგრამ ჯერჯერობით, მირჩევნია ეს საქმე გავაკეთო ბოლომდე. თეატრს ძალიან ბევრი რეპეტიცია სჭირდება და ეს ჩემთვის ამ ეტაპზე რთულია. 
-ფილში „ჭამა და სექსი" შენ და ლევან ყოჩიაშვილი მეუღლეებს თამაშობდით, აქაც ერთად აღმოჩნდით...
-კი, იმ ფილმშიც მე და ლევანი ცოლ-ქმარს ვთამაშობდით, ალბათ იქიდან გამომდინარე აიგვირჩიეს აქაც წყვილის როლში. ჩვენი ოჯახის იდეა, უფრო „ჭამა და სექსიდან" დაიბადა. 
 
-პროფესიით კინომსახიობი ხარ, თუ თეატრის?
 
-ჩვენთან კინოს ფაკულტეტი ცალკეა, მაგრამ დიპლომში მაინც დრამისა და კინოს მსახიობი იწერება. ეს, ალბათ, მხოლოდ საქართველოში ხდება, თორემ თეატრი და კინო აბსოლუტურად სხვადასხვა რამეა. ეს ჩვენ ვართ, ზოგადად ქართველები ძალიან ნიჭიერები, უცებ ვახერხებთ საჭირო ადგილზე ყოფნას და იქაური ქუდის მორგებას, სადაც ვიმყოფებით. ახლა ვნანობ, რომ მესწალა, ალბათ, თითოეული დეტალით უფრო მეტად ვისიამოვნებდი. ადრე სერიოზულად არ აღვიქვამდი სერიალებს, ზედაპირულად ვუყურებდი. თეატრი მაინც სულ სხვაა სამყაროა, უფრო ცოცხალი, იქ თითქოს პირდაპირ ეთერში მიდის ყველაფერი. 
 
-თეატრისა და კინოს გმირები, რამდენად განსხვავებულები არიან მსახიობისთვის, რომელიც ორივეგან განასახიერებს მათ?
 
-თავად გმირს გააჩნია. თეატრში სხვა მაშტაბებზეა საუბარი. გამომხატველობა, ემოციის დონე, ყველაფერი სხვაა. გმირი სცენაზე, იმდენად გამჭოლია, რომ მისხალი სიყალბეც არ შეიძლება. მაშინვე იგრძნობა, სულ რომ არაფერი შინაგანი ენერგიითაც ხვდება მაყურებელი, თუ ატყუებ. კინოში ენერგიაზე არცაა საუბარი, - იქ დუბლიდან დუბლზე გადასვლისას, შეგიძლია შეტრიალდე და იმაიმუნო კიდეც. სულ სხვა სპეციფიკაა, სხვადასხვა რაღაცეებზე ხარ დამოკიდებული.
 
-ნინა თუ გგავს?
 
-ძალიან არ მინდა სერიალში, ის ვიყო, რაც ცხოვრებაში ვარ. ვცდილობ, ისეთი შევქმნა, როგორიც შეიძლებოდა ვყოფილიყავი, მაშინ თუ ნინასნაირი ცხოვრება მექნებოდა. ჯერ მეშვიდე სერიაა და საბოლოოდ კიდევ არ ვართ ჩემოყალიბებული ჩემ გმირზე, მაგრამ მაინც მინდა იქითკენ წავიყვანო, დაახლოებით, თუ როგორი იქნებოდა ნინასნაირი გმირი. ვიცი ქართველ გოგოებში ძალიან ბევრია. მეც შეიძლება იმ ასაკში რომ გავთხოვილიყავი, არ ვყოფილიყავი, ანი და ვყოფილიყავი ნინა, ზუსტად ეგეთი ვიქნებოდი თქვენ წარმოიდგინეთ. 
 
-კარგად გაქვს მორგებული დიასახლისის როლი, როგორ ფიქრობ, გამოიყენებ იგივე სიტუაციში შენი გმირის თვისებებს, შეიძლება ითქვას პრაქტიკას გადიხარ...
 
-კი, რა თქმა უნდა გამოვიყენებ, ჩემი გმირი მაძლევს ამის გამოცდილებას, აქ უფრო მიწევს იმ საკითხების ჩაღრმავება, რასაც გათხოვილი ქალი უნდა ითვალისწინებდეს. როლზე მუშაობის დროს ვსწავლობ რაღაცეებს, თუნდაც მოქმედება, საქციელი, დამოკიდებულება, აქ უფრო მიჩნდება კითხვები, უფრო ვხვდები, რომ ყველაფერი მთლად „ისე" არ არის.
 
-სერიალს, მსახიობისთვის ყოველთვის განსაკუთრებული პოპულარობა მოაქვს, შენ თუ გცნობენ ქუჩაში და როგორ გ ამოხატავენ ამას?
 
-კი, ძალიან ხშირად. თან ვატყობ, დღითი დღე უფრო იზრდება ეს პროცესი, ადრე „დასიდან" მცნობდნენ. ზოგადად ასეა, თუ პროექტი ამართლებს, ნელ-ნელა ყველა ოჯახის წევრი ხდები. ახლა ჩემს უკან სულ მესმის ხმები, - „ჩემი ცოლის დაქალებიდანაა." თან სასიამოვნოა, თან ცოტა არაკომფორტული. ისეთი რეჟიმი მაქვს, სულ მოუწესრიგებელი მიწევს სირბილი, ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ყურადღების ცენტრში ხარ. თბილისი პატარა ქალაქია და ამ მხრივ, დისკომფორტი გექმნება. 
 
-რა მოაქვს პოპულარობას შენთვის?
 
-ჯერჯერობით საჩუქრები, მსიამოვნებს, რა თქმა უნდა, ვფიქრობ, კარგია. თუ კარგად გცნობენ, მაგას რა ჯობია. თუმცა ეს სულ თვალიერების პროცესი დამღლელია. აინტერესებთ ცხოვრებაში როგორი ხარ, -„ უი პატარა ყოფილა, უი სხვანაირია, ასეთია, ისეთია და ა.შ. საყიდლებზე, რომ დავდივარ, ყველგან ფასს მიკლებენ. მჩუქნიან რაღაცეებს, ძალიან საყვარლები არიან. ყველას უნდა სითბო და ყურადღება გამოხატოს. ამას ადრე ჩემი მეგობრები, რომ ამბობდნენ მეცინებოდა, მაგრამ ახლა მეც ვვარდები უხერხულ მდომარეობაში. 
 
- ხშირად სერიალის მსახიობი, რაღაც „იარლიყს" იკრავს, რის შემდეგაც რთულია, რამე სერიოზული როლის მიღება, შენ არ გეშინია „დიასახლისის იარლიყი," რომ მიგეკრას?
 
-ამაზეც მიფიქრია, მაგრამ ახლა ეს ეტაპია ჩემს ცხოვრებაში. ჩვენი მაყურებელი ნელ-ნელა იზრდება და არ მინდა მაგაზე ფიქრი. ბარემ ამას გავაკეთებ ბოლომდე და იმედია კიდევ მომეცემა საშუალება განსხვავებული როლები ვითამაშო. ძალიან მინდა თრილერში ან დეტექტივში გადამიღონ, მომწონს ჰოლივუდური ფილმები. ისეთი აი, იარაღიანი ქალები, რომ დარბიან.
 
-საოცნებო რეჟისორი, თუ გყავს ვისთანაც, ასეთ გმირს ითამაშებდი?
 
-არსებობს რეჟისორების ორი კატეგორია: პირველი, ვისთანაც მიდიხარ და ხვდები, რომ ძალიან ბევრი გისწავლია და მეორე,- ვისთანაც მიდიხარ და გეშინია, ხვდები, რომ არაფერი იცი. შენსას, ყველაფერს, რომ იყენებ და თან ისიც, რომ გზრდის. დღეს ყველა ასეთი რეჟისორი ჩემთვის საოცნებოა, ვისგანაც იმაზე ბევრს ვისწავლი, რაც ვიცი, ვინც დამეხმარება გავიზარდო, როგორც მსახიობი და როგორც ადამიანი. 
 
-რა დამოკიდებულება გაქვს ცხოვრებაში „რძალდედამთილობის ინსტიტუტთან"?
 
- ძალიან კარგი, უბრალოდ ვერ ვხვდები, რატომ უნდა მქონდეს კონფლიქტი და მიქმნიდეს დისკომფორტს ის ადამიანი, რომელმაც ის მამაკაცი გაზარდა და ჩამოაყალიბა, რომელიც მე მიყვარს და ცოლად მივყვები. აუცილებელია გავითვალისწინოთ, რომ მამაკაცის ცხოვრებაში მეუღლე ყოველთვის პირველ ადგილზეა და ასეც უნდა იყოს.
 
-შენ არ ფიქრობ ოჯახის შექმნაზე?
 
-არა, ჯერჯერობით, შეყვარებულიც არ ვარ. 
 
-ცხოვრებაში, თუ მეგობრობ სერიალში შენს დაქალებთან?
 
-რა თქმა უნდა, ძალიან კარგი გოგოები არიან. დიდად არ გვანან, იმ გმირებს, მაგრამ თავიანთი დადებითი თვისებები, მაინც აქვთ ჩადებული თავიანთ გმირებში. გვენატრება ხოლმე ერთმანეთი, რამდენიმე დღეც, რომ გავიდეს. ეს ძალიან ბევრს ნიშნავს, მეგობრობის თამაშის დროს, რამე საფუძველი თუ არსებობს, უკეთ გამოვა. კარგი კომფორტია მსახიობისთვის.
 
-რაც შეეხება ბავშვებს, როგორი პარტნიორები არიან ისინი?
 
-ძალიან ნიჭიერი ბავშვები არიან, ცოცხალი და მოძრავი. ისე როგორც ჩვენ, ისინიც დილიდან საღამომდე გადაღებაზე არიან. ჩვენსავით იღლებიან და ეს ძალიან ბევრი მათი ასაკისთვის. ვცდილობთ, გავამხიარულოთ. ბევრ დუბლებთანა კი არის დაკავშირებული და რათქმაუნდა, ყოველთვის ჯობია შენი ტოლი პარტნიორი გყავდეს, მაგრამ ზოგი დიდიც არა არის კარგი პარტნიორი.
 
-როგორ შეარჩიეს ისინი?
 
-ქასთინგით, ქეთა ისეთი ტიპია, რომ როგორც კი მოვიდა ქასთინგი შეწყდა. ძალიან სხვანაირი ბავშვია, უჭკვიანესი. გიოც ქასთინგით შეარჩიეს, 21-ე საუკუნის ბიჭი გვინდოდა, არაქართული აზროვნებით. 
geotimes.ge
2012.01.13 17:13